zaterdag 24 september 2016

Gelukkige verjaardag, Karel!

Miss Romantiek zal ik nooit worden.
Het zit niet in me, en zal er ook nooit inzitten, denk ik.
"Doe mo geweune", denk ik dan, "het loopt dan nog niet over."

Trouwen bijvoorbeeld, dat heeft me echt nooit aangesproken.
De verhalen die ik op het werk soms hoor, over vrouwen die al hun hele leven ervan dromen om in een wit kleed in het middelpunt van de belangstelling te staan: ze zijn me compleet vreemd.
Als kind was er geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om te trouwen. 
Integendeel, ik was meer het genre van "Ik? Ik ga nooit van mijn leven trouwen! Ik moet zelfs geen vent hebben, ik trek mijn plan wel."

Kijk eens aan dus: naast het rijbewijs dat ik niet wou, de computer waarmee ik niet wou werken, en het dorp waar ik zeker nooit wou wonen: nog iets dat helemaal anders uitgedraaid is!
Ik heb namelijk wel een vent, meer zelfs, ik ben met hem getrouwd. 

Karel heeft me tientallen aanzoeken gedaan vooraleer ik ja zei.
Op den duur werd het een inside joke tussen ons, 
"haha, ze gaat nog eens neen zeggen."
Romantisch ben ik niet, maar bot ook niet (altijd), dus ik heb wel altijd netjes geantwoord:
"Neen, ik wil niet trouwen, maar mocht ik het toch ooit willen, het zou zeker met jou zijn."
Maar kijk, de aanhouder wint, en uiteindelijk ben ik bezweken.

Karel vraagt soms: "Ben je blij dat je met mij getrouwd bent?",
dan zeg ik "Ja",
en vraagt hij "Waarom?"

Mijn standaardantwoord is: "Omdat je zo'n toffen bent." 
Als hij vervolgens vraagt: "Waarom nog?"
zeg ik "Omdat je zulke mooie kleren hebt."

Ik zeg het nog eens: romantiek, niets voor mij.

Maar Karel, als je echt eens wil weten waarom...

Er zijn mensen die zeggen wat ze allemaal gaan doen, en er komt niets van in huis. 
Er zijn er die niet zo graag buiten hun comfortzone gaan, en daar lekker in blijven dus (genre ik.)
En er zijn er die niet veel zeggen, en véél doen.

Genre Karel dus.

Ik zeg eens dat ik vind dat er planken tekort zijn voor ons schoenenrek, 
en drie dagen later hangt er een plank bij. 


Als een vriend vraagt of Karel geen zin heeft om deel te nemen aan een achtste triatlon,
dan gaat hij ervoor. 2015 was tof, dus neemt hij in 2016 nog eens deel.




Het gaat zo vlot dat hij besluit aan een kwart triatlon deel te nemen.


Dat gaat ook vlot, al is het niet altijd even gemakkelijk om tijd te vinden om te trainen. 


Daarom vertrekt hij maar de zondagochtend om 8h, terwijl ik mij nog een keer draai in bed. Tegen dat hij thuis is van zijn 50 km fietsen, vraagt hij: "Gaan we samen de toer van het Galgebos lopen?", en dan zeg ik "Goed, maar niet te rap hé", en dan houdt hij zich inderdaad in. Bovendien duwt hij ook nog wat Marijs vooruit als er teveel tegenwind is op haar fiets.

Als Sofie op bezoek komt, en ik zeg "Wij zouden graag op hotel gaan in Gent, ga jij twee dagen voor de vijf kinderen zorgen?", antwoordt hij "Tuurlijk, amuseer jullie hé!"

Hij ruttelt nooit als ik met vriendinnen ga eten of langer moet werken. Hij vraagt nooit naar de prijs van kleren die ik koop, en hij zegt nooit: "Heeft Ida nog niet genoeg t-shirts eigenlijk?"

Als ik klaag dat ik zo'n belachelijke manier van lopen heb, met mijn voeten die scheef slaan, dan zegt hij niet "Ja, da's waar" (wat ik allicht zou zeggen), maar reageert hij met iets als een "Mo ja, mo neen, goh ja, pfft, mo..." - zoals hij eigenlijk nooit mijn negativiteit verhevigt, maar ook niet ontkracht. Ik heb hem nog maar zelden of nooit horen uitspreken over iemand, negatief over anderen is hij amper. 

Als ik, met een bijzonder omstandige uitleg, vertel dat ik graag op reis wil gaan naar Spanje, maar wat vindt hij ervan, want hij weet toch ook dat het 1700 km ver is, en dat ik daarvan geen meter zelf zal rijden met de auto, dus ja, hij moet het beslissen want ik kan niet in zijn naam zeggen of het haalbaar is of niet (en bla bla bla), dan zegt hij: "Spanje, super, ik zie dat zitten, boek maar!"

Als Marijs jarig is, dan fietst hij met elk klasgenootje een toertje met zijn bakfiets in de wijk. 
Hij neemt onze drie kinderen de hele dag mee naar Plopsaland, gaat met hen met de fiets naar het zwembad in Poperinge, hij is ook diegene die hen leerde fietsen. (Hij is ook diegene die Marijs in een boom liet klimmen waar ze niet meer uitgeraakte, en die haar net kon opvangen toen ze eruit donderde, maar soit, ik was er niet bij en het is zo'n eind goed al goed verhaal.)

Als Ghislain (die hij vaag kent) een gek voorstel doet, dan zegt hij "Machtig, ik zie dat zitten, dat gaat beire zijn", en zo rijdt hij samen met Vos en Wezel de Belcanto Classic, volle bak zingend, met witte kousen in sandalen.


Hij smijt zich altijd vol overgave op de dingen.
Soms heb ik daar leute mee: "In welke fase zijn we nu weer?" 

Mogelijkheden zat:

Optredens bijwonen,



beeldhouwen,
(en frambozenstruiken zetten)


een halve marathon lopen,



groene smoothies (inclusief bijhorende moestuin en schone foto's ervan), 


stenen stapelen,


gitaar, didgeridoo, oh, en tussendoor de badkamer verbouwen natuurlijk ook
en zorgen dat er hout is voor de winter,
en laten we dan al de eindeloze uren niet vergeten die hij spendeert aan zijn werk -
wat mij betreft, verdient hij het om leerkracht van het jaar te worden, zo gedreven als hij is.



Hij zaagt niet als hij druk in de weer is en ik gewoon in de zetel hang met een boek, 
en hoogstens zal hij eens met zijn ogen draaien
als ik met een overdreven grote bloempot thuiskom die maar niet gevuld geraakt.

Hij zet een vijver en duikt erin (met zijn broer)


hij maakt het gezellig bij de kippen en de groenten,


heeft zijn eigen mancave ingericht, die ingehuldigd werd met een feestje,


hij kan vuurspuwen,




en als een Facebook-kennis zegt dat zijn lief dat ook wil kunnen,
zegt hij: "Kom maar af, ik ga het uitleggen. Morgen, overmorgen?"

Karel zegt volop ja tegen het leven,
en dat, Karel,
dat vind ik een zéér schone eigenschap -
daarvoor wil een mens wel eens enkele principes overboord gooien en tóch trouwen. 

Ik heb trouwens een nieuwe liefhebberij voor jou gevonden, denk ik,
een ukele voor je happy birthday, 
en deze mega-romantische blogbrief erbovenop,
én al de rest - ja, ik heb me volledig laten gaan.

En in het vervolg, als je vraagt waarom ik blij ben dat ik met je getrouwd ben,
dan verwijs ik je gewoon door naar deze blog,
en hou ik het lekker op "Omdat je zo'n toffen bent",
want klef, dat gaan we nu toch ook niet worden hé. 

vrijdag 16 september 2016

Voornemens

Voornemens zijn meestal gelinkt aan de start van een nieuw jaar.
Ik maak ze aan de lopende band, het hele jaar door.

Ja, aandachtige medemens, 
dat betekent inderdaad dat ik geen enkel voornemen waarmaak of volhoud.
Het betekent ook dat het vaak dezelfde voornemens zijn die terugkeren.


Mijn kleerkast-voornemens

- Al mijn versleten, afgebleekte en kapotte kleren weggooien, ja, ook die eens fel-, en nu vaalgroene trui met kap waarvan de rits kapot is en waarvan mijn ellebogen door de stof steken.

- Al die nieuwe kleren die ik nog nooit gedragen heb, eindelijk eens in route steken.

- Niet elke week telkens weer hetzelfde dragen.


Mijn voedings-voornemens

- Minder cola drinken. 

- Meer water drinken.

- Meer variëren in de keuken, niet telkens dezelfde gerechten op tafel zetten.


Mijn ecologische voornemens

- Meer biologische producten kopen.

- Ook de minder evidente verplaatsingen met de fiets doen.

- Geen nieuwe kleren kopen, enkel tweedehands of outlet
(tot ik alle kleren uit mijn kast eindelijk eens allemaal draag.)

- Minder afval produceren, door afvalarm te shoppen en minder voedstel te verspillen.


Mijn dagelijks leven- voornemens

- Mij sommige dingen minder aantrekken.

- Vroeger gaan slapen.

- Minder verkleefd zijn aan mijn smartphone.


Al mijn voornemens wisselen elkaar af, en ze keren steeds terug.

Maar één voornemen spant de kroon: meer doen.
Ik sleur het voornemen al jaren mee - daarvoor is het handig om een blogarchief te hebben dus.

Eigenlijk is het niet meer doen, maar meer samen doen.
Want iedereen is hier altijd wel ergens mee bezig.
Er wordt gewerkt in de nieuwe badkamer, de kinderen hebben hun hobby's,
Karel werkt elke avond massaal veel voor school, ik ga lopen, ik lees,
in het weekend begin ik al te koken voor de eerste weekdagen,
noem maar op... We doen veel - maar vaak apart.

En dat vind ik soms jammer.
Meer en meer denk ik: nu willen onze kinderen nog overal mee,
zijn ze graag in onze buurt, zijn ze enthousiast...
Dat zal niet blijven duren, en dat moet ook niet,
kinderen moeten hun vleugels uitslaan.

Maar voor ze dat doen, moeten we zorgen dat we genoeg gedaan hebben met elkaar.

Dus, voor de zoveelste keer, probeer ik meer te doen met zijn allen.
Op vakantie deden we niet anders - en dat viel zeer goed mee bovendien.
Drie weken in Spanje, en het gevoel hebben: "Wij hebben genoeg aan ons eigen",
dat was een heerlijke ervaring.

Maar in het dagdagelijkse leven vind ik dat echt niet zo simpel,
want er zijn altijd wel dringender en praktischer dingen te doen.
Ik probeer nu een beetje minder functioneel te denken.

We zagen K3 in Plopsaland, bijvoorbeeld,
(en ik stelde ook vast dat ik nog helemaal niet grijs ben.)


Ida en ik liepen lekker op ons gemakje, 
zonder ook maar één keer te stoppen, en volle bak tetterend 
5 km Dwars door Ieper.





We gingen met de hele menage naar Het Zesde Metaal en Kapitein Winokio op Frietrock.

Zeer fijn allemaal, al vermoed ik dat ik daardoor niet zo vlot als anders in het schoolritme geraak.
Het lijkt alsof ik wat achter de feiten aanhol, en nog niet op tempo ben.

Nu ja, aangezien ik toch nooit een voornemen volhoud,
valt dat wel vanzelf weer in zijn plooi.

vrijdag 9 september 2016

Drie weken Spanje in tien foto's


1. Warm

Spanje was warm, zeer warm. Perfect! In de Landes konden we niet elke dag in het zwembad, 
en dat wilden we dit jaar vermijden. Missie geslaagd.



2. Zwembad

Het zal moeilijk worden om dit zwembad te evenaren. 
Netjes, groot, warm, diep: perfect eigenlijk.




3. Valencia

Citytrip met kinderen. 
Note to self: bereid je daar in het vervolg een beetje op voor.



4. Calpe

Het stadje - ondertussen de grote stad - waar ik in mijn jeugd zoveel ben geweest.
Ik moest wel een foto bij de Penon hebben - 25 jaar later.




5. Sella

Zes kilometer pijltjes gevolgd in en rond een klein bergdorpje.
Zeer mooi, behoorlijk lastig.



6. De zee

Zo blauw. Zo groot. Zo warm. Zo fantastisch.



7. Barbecue

Bijzonder aangenaam verrast door het uitgebreid vegetarische aanbod in Spanje.
Ook lactosevrije producten waren gemakkelijk te vinden.
Wat een contrast met Frankrijk!




8. Bergen

De zee lag op 12 km, de bergen aan de overkant van de straat.



 9. Alé-Hop

In elk stadje vind je minstens één Alé-Hop, een goedkope winkel vol fijne hebbedingetjes.
We zijn elke Alé-Hop binnengegaan die we zagen.
Dat komt ervan als kinderen een vrij te spenderen vakantiebudget krijgen.



10. Rummikub

Pedreguer 2016: de vakantie waarin ook Marijs leerde Rummikubben.


Voor volgend jaar hebben we al de XP-versie in huis gehaald.
Om mee te nemen op reis, ongetwijfeld naar Spanje!

zaterdag 25 juni 2016

Worden wie je bent

Muziek vind ik soms moeilijk kiezen. Dan wil ik naar iets luisteren, maar weet niet naar wat.
(Ik kan dat ook hebben met eten trouwens.)


Soms is het zeer gemakkelijk.

Als ik bezig ben aan een kookmarathon, en de kinderen zijn in de buurt, dan luisteren we graag naar 'The Sound of Music'. Lach maar, ik vind dat gewoon geweldige muziek, en nu ik ontdekt heb dat er ook nieuwe edities bestaan met extra liedjes, gaat deze gierige pin zich die cd's zeker aanschaffen. 

Als ik iets van me moet afschudden, dan is er maar één mogelijkheid:
Passion van Catharsis, en liefst zo luid mogelijk.

Lopen heb ik jarenlang enkel met Eminem gedaan, momenteel loop ik met 800 liedjes op shuffle.

Als ik moet schrijven op het werk, brengt Elbow me vaak in de mood. Zeker hun live optreden van The Seldom Seen Kid met het BBC Orchestra: wonderschoon. Als ik een afscheidsplechtigheid moet beginnen die me zelf naar de keel grijpt, dan gaat 'The Wolf' op repeat 1 - ik ben nochtans geen Eddie Vedder fan. 

Ik grijp ook altijd terug naar Willem Vermandere, Het Zesde Metaal, en onlangs heb ik weer zeer veel naar Iron Maiden geluisterd. Soms haal ik eens een oudje uit het rek, genre Purusam of Morning Again, waar is die tijd zeg? Hand of Hope: jaaaaaaren niet naar geluisterd, en toch ken ik nog elk woord van die tekst.

Ik zou zelf geen cd van K3 opleggen, maar die muziek stoort me niet. Integendeel, De Drie Biggetjes, momenteel de favoriete cd van Marijs, vind ik eigenlijk ook wel mooi.

Om maar te zeggen: een brede smaak, zolang het maar niet te Q Music of al te elektronisch is. 
Veel nieuws komt er eigenlijk nooit bij. Ik kan niet zeggen dat ik veel recente bands ken - ik blijf altijd bij dezelfde muziek hangen. 

Toch één nieuwkomer: Stef Bos.

Een voorbereid interviewer is er twee waard, werd me verteld, dus begin dit jaar dook ik de bib in, om tot mijn grote ontsteltenis te constateren dat Stef Bos ongelooflijk veel cd's heeft uitgebracht, waarvan de eerste twee die ik beluisterde vol krassen stonden. Plan B dus: bij de nieuwe cd's vond ik ook zijn laatste worp. Aanvankelijk sprak die me niet aan. Ondertussen ben ik daar volledig van teruggekomen. Want waw: hoe mooi is die muziek! Hoe schoon kan die mens zingen. En vooral: wat heeft hij interessante dingen te vertellen. 

Zoals:

"En alles wat blijft, is worden wie ik ben"

Een 54-jarige die zingt over zijn tijd die nog moet komen: daar hou ik van. 
Stef Bos, de zingende filosoof, of de filosofische zanger,  
maakt niet uit hoe je het benoemt, maar geef mij zo'n zin, en ik ben verkocht.

Deed me trouwens denken aan het tekstje van Anna Terruwe 
dat in de running was voor Ida's geboortekaartje.

"Je mag zijn wie je bent
om te worden wie je bent maar nog niet kunt zijn.
En je mag het worden
op jouw manier 
in jouw tijd"

Zijn of worden wie je bent - ik denk daar vaak over na. 
(Ik weet het, mijn coolness-factor zakt zienderogen: eerst The Sound of Music en nu dit.)

Ik ben er echt vaak mee bezig: ben ik wie ik dacht te willen zijn? 
Is dit wat ik als kind, als tiener voor ogen had? 
Is dit het leven dat ik wil? 
Ga ik hier later (als er een later komt) tevreden op terugblikken?

Het feit dat ik op mijn werk vrij vaak met de dood en met tristesse te maken krijg, dwingt een mens ook wel in de richting van die vragen. Al is er ook de kwestie van de kip of het ei: ben ik zo geworden omdat ik mijn werk doe, of doe ik mijn werk omdat ik zo ben? 
(Ja ja, en zo blijf ik altijd maar bezig - en ook nu dwaal ik af.)

Ben ik dus wie ik dacht te (willen) zijn? 
Is dit wat ik als kind, als tiener voor ogen had? 
Is dit het leven dat ik wil? 
Ga ik hier later (als er een later komt) tevreden op terugblikken?

Het antwoord is simpel: ja.
Dit is wat ik wil. Zo voel ik me goed. 

Natuurlijk heb ik ooit van de daken geschreeuwd dat ik nooit een rijbewijs moest hebben, en nooit een computer ging gebruiken, nooit in dat boerengat V. zou gaan wonen en zeker nooit ging trouwen. Het is allemaal gebeurd... en het is goed zo. Stef Bos kan er ook mee leven:

"En ik wist: het is beter om mijn richting te veranderen
Anders raak ik op den duur mezelf kwijt"

Natuurlijk ben ik op veel dingen teruggekeerd, en misschien hoort dat ook wel zo? Tegelijk herken ik echt wel een rode draad. Al 20 jaar overtuigd vegetariër bijvoorbeeld, met een volledig vegetarisch gezin, geen sloef van Karel, ook zelf geen gendarme tegenover hem, keuzes die niet altijd simpel zijn (voor mij, voor hem, noch voor de kinderen) maar die wel juist aanvoelen.

Wat er nu is, dat is goed. 

En ja, misschien heb ik gemakkelijk praten: een stabiel gezins- en familieleven, iedereen gezond, een fijne job, een eigen thuis, toffe vrienden... Maar evengoed zou ik ontevreden kunnen zijn, want overal is er wel iets, hier ook, en daar moet je niet eens zo hard naar zoeken. Als ik één iets heb geleerd in de 37 jaar die ik hier al rondloop, is het wel dit: het gaat ook om de bril die je opzet. En ja, ook hier weer eindeloze nuanceringen, natuurlijk. Maar als ik gewoon bij mezelf blijf, in mijn leven, hoe het is voor mij, nu: zo is het goed.

 Al zijn er ontelbare alternatieven, en al sluit elke keuze talloze mogelijkheden uit: 
voor mij is dit oké. 

"Ik volg een richting zonder bestemming
Het gaat goed, het gaat vooruit
Ik heb geen missie, ik heb geen boodschap
Ik adem in, ik adem uit"

Ik verwacht trouwens ook niet meer dan oké. Nog zoiets dat ik heb geleerd: gelukkig ben je met momenten. Wie geluk als een constante verwacht, kan niet anders dan ontgoocheld zijn. 

Content dus, en dat het nog lang zo mag gaan, denk ik dan.
En loopt het al eens mank, dan haal ik er gewoon weer Stef Bos bij.

"Het wezen van de schoonheid zit in de weeffout.
De schoonheid van gebreken
Een storing in het brein
De waarheid is niet waterdicht
Er moet een gat in zijn
Een barst van tegenstrijdigheid
Al is die nog zo klein
Perfectie heeft één voorwaarde
Er moet een hoek af zijn."

zaterdag 18 juni 2016

Gierig

 Ik kan echt gierig zijn. 

Ik slaffer al mijn pantoffels binnen de kortste keren kapot. Deze ook. Nadat ik ze eerst met elastiekjes bijeenhield, wat helemaal niet bleek te werken, heb ik dan ook maar naald en draad bovengehaald. 
Want nog eens € 15 uitgeven voor een paar pantoffels, dat gaat dus niet - ik denk er zelfs niet aan. 


Ik lees zeer graag, maar het komt niet in me op om nieuwe boeken te kopen: ik ben een fervente bibliotheek-bezoeker. Wat sommige mensen net afstoot, vind ik geweldig: dat het boek dat ik lees, al door zoveel andere handen is gegaan. Ik durf wel eens tweedehands boeken kopen, zodat ik verzekerd ben van voldoende leesvoer voor op reis - zoals dit stapeltje dat al staat te wachten. Zelfs 'Het smelt' van Lize Spit vond ik al tweedehands, en gaat binnenkort ook mee naar Spanje. 


Kleren draag ik vaak tot ze op de draad versleten zijn. 
Toen Karel en ik onlangs een dagje Gent deden, en ik heel wat fijne kleren in de Brooklyn zag liggen, ging hij met twee broeken naar huis, en ik met niets. 
Vlug wat te eten of te drinken kopen in Brussel Centraal als ik nog ruim twee uur naar huis moeten sporen: liever niet, ik zorg meestal dat ik zelf wat mee heb. Gierigheid. Die betreft vooral mezelf, als ik daar zo eens wat dieper over nadenk. Ik ben zelden gierig wat cadeaus betreft, of kleren voor de kinderen, en op reis heb ik graag een eigen zwembad. 

Maar aan de andere kant:

Als ik vind dat het echt wat te droevig gesteld is met de tenues die ik meestal draag, dan kan ik in één winkel in één uur 10 stuks kopen. 

En onlangs had ik last aan mijn grote teen tijdens het lopen. 
Het was me al enkele keren opgevallen. Ik vertelde het aan de huisdokter, die sprak van een pees-blessure, waarschijnlijk te wijten aan mijn schoenen. Wat ik niet graag hoorde - want mijn Nimbussen hadden nog geen 900 km op de teller, en dat vind ik toch net te weinig voor zo'n duur paar. 

Ik besloot de Midzomerrun te Brugge af te wachten. Ik had nog nooit met mijn Brugse collega gelopen, en vermits zij van het explosieve, sprintende type is, was het best spannend, maar het ging echt voor niets. We vonden meteen hetzelfde gezapige tempo, en zonder dat de ene moest inhouden of de andere moest bijbenen tetterden we er 13 km vlotjes op los. (Ik ben overduidelijk een ambitieloze, sociale loper.)


Het lopen was top, en mijn teen zeurde van bij de eerste kilometer.

Dilemma: online bestellen, of naar het Running Center in Hulste?
Online versier je fikse kortingen, maar moeten we onze lokale handelaars niet ondersteunen? En bieden ze daar geen geweldige service eigenlijk? Had ik nieuwe Nimbussen nodig, of toch maar beter andere? Hop, naar Hulste dus... Wat een geluk dat ik dat deed.

Ik vond dat mijn Asics er op het zicht niet versleten uitzagen, tot de verkoper (die eruit zag alsof hij elke morgen voor het ontbijt een marathonnetje loopt) me wees waarop je eigenlijk moet letten. De uitleg die ik kreeg, deed me ook begrijpen waarom mijn teen pijn deed, en dat apprecieerde ik echt, iemand die weet waarover hij praat. Hij vertelde me dat veel Nimbus-lopers steeds minder kilometers uit hun schoenen halen, en dat dat een reden is om voor andere modellen te kiezen. "Ik ga eens een aantal paren brengen die goed zijn voor jou."

Hij bracht er een stuk of vier, waarmee ik een toertje mocht gaan lopen op straat.
De Asics Kayano voelden erg vertrouwd aan. 
De New Balance 1260V5 liepen helemaal anders, maar ook aangenaam. 

Ik wist niet welke kiezen.


En dan eindigt het, zonder nadenken, in:
"Oh well, ik neem ze gewoon alle twee."

Selectief gierig zeker?

maandag 6 juni 2016

A little trip down to memory lane

Een ruime zolder heeft veel voordelen, maar ook één groot nadeel:
je slingert er alles op. Nochtans weet je dat het er ooit weer af moet, 
want werkelijk niemand heeft interesse in je cursussen Nederlands, Engels en geschiedenis uit het middelbaar. En als je die zolder nooit eens opruimt, dan hebben de kinderen dat aan hun been over zoveel jaar. Ook niet echt een cadeau.


Vermoedelijk gaan ze geen behoefte hebben aan een grijsgedraaide videocassette met eigenhandig opgenomen afleveringen van Buiten de Zone.

Hopla, de vuilniszak in.


Ik was nochtans niet van plan om de zolder op te ruimen.

Het was begonnen met de kleerkast van Ida, winterkleren die uit de weg moesten, de nood aan grote bakken om spullen te groeperen, een bezoekje aan de Ikea... om uiteindelijk op de bovenverdieping te belanden. Wat eigenlijk best fijn was. Grote zakken voor Inti, de Kringwinkel en het containerpark werden naar beneden gesleurd. Opgeruimd staat netjes, maar het fijne zat hem in de trip down to memory lane.

Ik kan namelijk vaststellen dat ik nog altijd de persoon ben die ik toen al was.

Ongeduldig bijvoorbeeld,


met een duidelijk handschrift en een voorliefde voor taal,
(het is geen toeval welke curssen ik nog liggen heb, en van welke er al jaren geen sprake meer is)


en boeken. 


Al heb ik blijkbaar ook dingen gelezen en geleerd waarvan ik nu denk:
 "Huh? Ik snap er de ballen van!"


Snel praten zat er ook al altijd in, zo blijkt.


Ik vond feministische boeken terug die nu in de geefkast van de bib staan,
een doos vol puzzels, 
en schoendozen vol kaartjes en herinneringen, 
zoals ik die nog altijd bijhoud voor onze kinderen.

Ik vond Petertje terug, de pop-met-het-been-dat-altijd-afviel-en-maar-één-oog, 
Petertje die het altijd gehaald heeft van Lena (de pop met het blonde haar) en Dimitri (de echte babybop) - van wie er dan ook totaal geen sporen meer te vinden zijn in huis.


Eén van mijn nakomelingen heeft duidelijk die liefde voor sukkelaartjes en verstotenen geërfd, want Petertje werd liefdevol geadopteerd. Oef! Want Petertje in een vuilniszak: dat ging ik echt niet over mijn hart krijgen, alle rationele overwegingen ten spijt.

 Ook deze dook plotseling op.


Ik heb weinig behoefte om erin te lezen, 
maar het is duidelijk dat ik altijd al graag geschreven heb.

(Al mogen jullie dit later zonder scrupules weggooien, kroost van mij!
Maar voorlopig laten we die toch nog eventjes in een doos liggen. 
We hebben toch plaats zat op zolder.)