vrijdag 19 september 2014

Zen

Vrijdagavond 18h30 en ik ben totaal zen.
 
Ida leest, Palle tekent, Marijs zit al een uur in de baddouche.
We hebben gegeten, het huis is opgeruimd, Elbow speelt.
Karel had moeten thuis zijn om mee te genieten.
 
Want we zijn zen. Allemaal. Eindelijk nog eens.
 
Natuurlijk waren er de voornemens, en natuurlijk wisten we dat we die niet gingen waarmaken.
 
  
Misschien dat het een paar dagen goed is gegaan, maar niet lang.
Niet dat het dan slecht gaat. Maar er is geen vergelijk tussen vakantie- en schoolritme.
 
Het zijn twee verschillende werelden.
 
Er zijn kinderen die vredevol samen spelen in de tuin, en vervolgens naar binnen gejaagd worden, want douchen en eten en tv en verhaaltje en slapen. Er is een kalender die vol gekribbeld staat, en er zijn afspraken: ik moet dan dat, dus jij dan zo, en als jij dan moet, dan ik zus.
 
Er wordt  geregeld, geweekmenuut, georganiseerd, gepland en voorbereid.
 
 
Maar vandaag niet dus.
Vandaag ben ik zen.
 
Dankzij mijn overuren. Die moeten op tegen eind september. Thuis dus! Vrije dagen!
 Dagen die ik, want ik kan mezelf natuurlijk niet uitschakelen, volgestouwd heb. 
 
Naar de osteopaat. De kapster.
 
Puffend maar ook kletsend met Rebecca bergop bergaf lopen doorheen Heuvelland.
 
Veel te lang maar zorgeloos opblijven wegens niet kunnen stoppen met lezen.
 
Marijs zelf laten fietsen, in plaats van haar op het fietstoeltje te zetten.
Zonder steunwieltjes, en zonder ook maar enig idee van hoe ze moet remmen.
 
 
In het Shopping Center in Kuurne halen wat ik in onze buurt niet vind.
 
 
Gewoon eens winkelen, als ik dan toch daar ben. 

Eigenlijk ben ik een beetje een gierigaard. Oké, mijn favoriet merk schoenen is niet het goedkoopste en de kinderen hebben hier zeker niets tekort, maar € 5 aan een paar sportkousen in de Hema kan ik niet geven, en ik die elke dag oorringen draag, koop ook die niet zonder te twijfelen.
 
Maar ik dacht: nu eens niet.
Dus kocht ik oorringen en een sjaaltje, twee jeansbroeken en twee truien,
het paar schoenen had ik maandag na mijn werk al mee.

Ik haalde drie fleece dekentjes met de winter in het vooruitzicht,

 
kocht een bos bloemen, 

 
en bladerde in een TV Familie terwijl ik ontbeet met verse bosbessen in mijn yoghurt.
 
En nu: helemaal zen dus. 
Ik ga ervan genieten zolang het duurt!

maandag 15 september 2014

Dwars door Ieper

 
 
Marijs en Palle stonden niet echt te springen om hun kamp te verlaten,
maar er was niets aan te doen: hop hop hop, iedereen mee naar Ieper.

 
Waar Ida voor het tweede jaar op rij meedeed aan de Kids Run,

 
en ik voor de derde keer aan de zeven kilometer.
 
In ongeveer dezelfde tijd als de eerste keer,
massa's trager dan vorig jaar.
 
In tegenstelling tot de eerste keer: zonder mezelf kapot te lopen.
In tegenstelling tot vorig jaar: zonder onderuit te gaan.
 
 
Dwaas genoeg om achteraf met mijn t-shirt achterstevoren te poseren,

 
enthousiast genoeg om de vergissing recht te zetten.

 
Volgend jaar doen we weer mee!

woensdag 3 september 2014

Doen

Ik blijf geloven in doen.
Doen is altijd de betere optie volgens mij.

Deze blog helpt mij, 
en voor Karel helpt beeldhouwen.

 
Het verandert niets aan de feiten, maar het helpt.

zondag 31 augustus 2014

Week 9

Ja, die auto, dat is een bittere pil, maar je kan niet anders dan je erover zetten. Goed, erover gezet dus.
 
Het hielp enorm dat we een schone avond voorzien hadden,
zo schoon dat we besloten er een traditie van te maken.
Dit jaar de sobere versie, volgend jaar met worstjes en marshmallows en gitaren en al.
 
En sowieso met vuur.
 
 




 
Een wonderschone avond, die door Karel en Ida bovendien in de tent afgesloten werd,
waarop Marijs vond dat zij dan haar vaders plek in ons bed mocht innemen.
 
Verder was week 9 ook de week van weer gaan werken,
toch nog maar eens een puzzel maken,
 
 
stilaan het schoolritme gaan opzoeken door 5 daagjes kamp te volgen,
 
 
en sinds gisteren is Marijs lid van de turnclub. 
 
Verder staan de schooltassen en turnzakken klaar en
zijn er schoolkoeken op voorraad voor twee maanden ver,
heb ik tranen met tuiten gelachen toen we met zeven vriendinnen uit eten gingen,
liepen Rebecca behoorlijk vlot tien kilometer en hadden we nog adem genoeg om uitgebreid te kletsen  over familieperikelen, de zieligste hond uit het dierenasiel en ons werk,
heb ik van 'Een halve gele zon' van Adichie nog een honderdtal pagina's te gaan,
hangt de weekmenu uit en zijn de wasmanden leeg,
en met een beetje geluk rijden we binnen de twee weken weer rond op vier wielen.
 
September wordt een drukke maand,
maar we zijn er volledig klaar voor.
 
Enollesdammehettenemmehett.

dinsdag 26 augustus 2014

* Kwetsbaarheid *

Sowieso doet alles nog steeds aan hem denken.
Dat is een feit.

Het filmpje van Marijs die in het zwembad springt, en je weet dat hij dat nooit zal zien -
 en dat hij daar zo keihard ging van genieten. 
Dan zeg je 'mammie en pappie', en 'oma' benoem je altijd zonder opa.
Al vergeet je dat soms, zeg je toch opa, probeer je je zo snel mogelijk te herstellen.
Je denkt terug en je denkt vooruit, en dat denken doet pijn.

Dat zijn de dagdagelijkse dingen. 
De dingen die je erbij neemt. 
Die je niet meer in tranen doen uitbarsten.

En dan is er die shit die je de dieperik in stuurt.
Dan is onze perfecte en oprecht geliefde auto van de ene op de andere dag een wrak.

Maar in die dieperik vind je veel meer dan enkel die auto. 

Dan denkt Karel:

"Hij was erbij toen we de testrit deden. Hij zei dat we die auto zeker moesten kopen. 
Hij zou nu hetzelfde zeggen. Dat we voor onze volle goesting moeten gaan. Dat we ons geen zorgen moeten maken. Wel wel wel, dat daar toch geen tranen voor nodig zijn, het is maar een auto."

Dan denk ik:

"Toen waren we ook zo machteloos. Er was geen vuiltje aan de lucht, en nog geen week later zaten we op een rollercoaster van miserie. Hij, en wij met hem, rechtstreeks de dieperik in. En we konden alleen toekijken."

En dan speelt die hele film zich weer af. 

Natuurlijk is een mens van geen kanten te vergelijken met een auto.
Natuurlijk is een financiële tegenvaller niet het einde van de wereld.
Die auto-miserie raakt nog niet eens aan de enkels van alle menselijke ellende die er is geweest. 

Maar het drukt me wel met mijn neus op onze eigen kwetsbaarheid.

Oppervlakkig slaan we ons bijzonder goed uit de slag,
maar krabbel een piepklein beetje aan dat bovenste laagje,
en het bloed gutst er opnieuw uit.

zondag 24 augustus 2014

Week 8

Ofwel de omgekeerde week: de week waarin ik ging werken in de weekends
en op de weekdagen thuis bleef.
 
Ofwel de week waarin veel bezoek kwam. Uit Melle, Passendale, Nieuw Zeeland en Poperinge.

Ofwel de week waarin mammie twee dagen de dienst kwam overnemen,
en dan net die dingen doet waarvan ik zou zeggen:
"Een volgende keer, goed?"


Ofwel de week waarin ik elf kilometer aan een stuk liep. Lage hartslag, me like.
 
Ofwel de week waarin de vriendschap tussen onze kinderen maar bleef duren en waarin ze meestal zelf wisten wat doen - al snapte ik het waarom niet altijd.


Ofwel de week waarin ik mijn rug nog meer bezeerde door de les kleuteryoga, die meer leek op 'kleuterturnen met mama als turntoestel'.

 
Marijs had gelukkig de time of her life.
 
Want die is wél lenig.
Want er werden ook koekjes gebakken en versierd!
 
 
Ofwel de week waarop we onverwacht naar het ziekenhuis gingen om Karel zijn voetzool te tonen aan de vaatchirurg, en we terugkeerden met 2 afspraken en de belofte van een dagopname.
 
Ofwel de week waarin ik echt wel graag de pot of gold in onze tuin had gevonden.
 
  
Wegens een vliegwiel die de ambriage die de boîte die de motor van onze auto heeft vernield.
Dingen waarvan ik enkel weet: ze hangen onderaan, een mens weet niet waarvoor ze dienen, maar als ze kapot zijn kosten ze vreselijk veel geld.
 
Als ze nog te herstellen vallen tenminste.
 Wat bij onze auto dus niet het geval was.
 
Week 8, de week waarin we onverwacht een andere auto moeten kopen.  
 Week 8, ofwel de week waarin ik de ogen uit mijn kop heb geblèt.