zondag 4 december 2016

De opruim-uitdaging

Wij zijn een behoorlijk strak georganiseerd gezin. 
Veel vaste gewoontes en structuren,
een old school family planner waarop elk het zijne noteert,
en wie hier batterijen, de autosleutel, een balpen of een perforator zoekt,
 hoeft niet heel het kot af te breken voor hij die in zijn handen houdt.

Ook op andere vlakken marcheert dat hier goed.
Weinig kans dat er ooit geen shampoo of douchegel in huis is,
al helemaal niet nu we sinds enkele weken een gloednieuwe, deftige badkamer hebben 
waarin het fijn is winkeltje te spelen.


(Idem voor: pasta, choco, confituur, sojamelk, cola, bloem, suiker, conserven, en noem maar op. 
Een mens zou haast denken dat ik in een vorig leven veel tekorten heb gehad.)

Planmatige Lieve? Ziehier alle kerst en andere cadeaus die de komende weken uitgedeeld worden!


Planning, routine en organisatie: check.
Overbodige brol in huis: dubbelcheck.

Het is echt niet dat je hier over de bergen rommel struikelt,
een uitzonderlijke dag eens niet te na gesproken.

Maar we hebben wel véél. 

maar ook in onze leefruimtes hebben we veel, misschien wel teveel.

Ik weet dat er een Marie Kondo hype door Blogland is gegaan een tijd geleden, 
maar die is eigenlijk wat aan mij voorbij gegaan.

Toch zijn hebben, nodig hebben, kopen, goestjes, verspillen, minimaliseren enzoverder 
thema's die me wel bezig houden. 

En toen ik mezelf onlangs op werkgebied wat vragen begon te stellen, 
staken die thema's opnieuw de kop op.

De ene vraag bracht de andere met zich mee.

Wat als ik ooit zou veranderen van job? 
Wat als ik minder geld zou verdienen? 
Wat als ik wat minder zou gaan werken? 
Wat heb ik eigenlijk nodig om comfortabel te leven? 
Wat is comfortabel leven?
Heb ik alles nodig wat ik heb?
Waarom draag ik zeker een derde niet van alle kleren die ik heb?
Heb ik teveel kleren? Koop ik te impulsief? 
Heb ik wel een uitgesproken kledijstijl? Wat zie ik eigenlijk graag? 
Wat hebben de kinderen nodig?
Hebben ze teveel? Verwennen we hen? Zijn ze teveel gewoon?
(Een keer dat zulke dingen beginnen bij mij, is er geen houden aan.)

Bovendien ben ik op mijn werk momenteel een interview aan het voorbereiden over de vraag:
"Wat vindt de gemiddelde mens eigenlijk écht belangrijk in zijn leven?"
en bots ik op de ene na de andere passage die ik kan toepassen bij mijn huidige gedachtegang.


Ik dacht net niet: dit is een teken van het universum,
maar ik dacht wel: 't is de moment!

Dus ging ik met mezelf een uitdaging aan.

Gedurende de hele maand december ga ik opruimen: weggooien, uitdelen, naar de Kringwinkel of de Geefkast van de bib brengen, elders in gebruik nemen, whatever: als het maar Nummer 81 verlaat.
Bedoeling is dat dit in stijgende lijn gaat: op dag 1 gaat één stuk de deur uit, dag 2 twee stuks, dag 3 drie, en ga zo maar verder, tot ik op 31 december 31 stuks wegdoe.
Bedoeling is om uiteindelijk 496 dingen een andere bestemming te geven deze maand.

Op dag 1 gooide ik dit gebroken theelichthoudertje weg.
Al jaar en dag stuk en nog maar zelden in gebruik, maar om sentimentele redenen 
- want ooit gekregen van Sofie (die wellicht al totaal vergeten is dat ze me dit gaf) -
bleef het in de kast staan. Sofie, I still love you, maar toch weg ermee!


Vandaag is 4 december, dus in totaal 10 stuks verdwenen al uit Nummer 81,
 en dat ging zonder al teveel denkwerk of kopzorgen - integendeel zelfs! 
Het betekent ook dat er nog 486 stuks te gaan zijn. 
Als ik dit zo zwart op wit zie staan, lijkt dat haast onmogelijk veel... 
Maar toch ga ik het proberen, 
al is het maar om wat praktijk te voegen bij dat soms veel te theoretische hoofd van mij.

Geen goesting om mee te doen?
Petra, Palle en Marijs zijn ook al de uitdaging aangegaan!

donderdag 10 november 2016

Moeder-jongste dochter-date

Marijs heeft de meeste kleren,
mocht bepaalde dingen veel eerder dan haar broer en zus, 
moest sneller uit de buggy, 
was kleiner toen ze voor het eerst ver op reis ging...
Kortom, Marijs is een typisch derde kind.

Nadeel als derde kind is dat je soms een beetje over het hoofd gezien wordt.
Dat bleek bijvoorbeeld ook bij die fotograaf die wat gezinsfoto's van ons maakte:
prachtige, grote foto's van Dochter 1 en Dochter 2 in zijn living,
en Dochter 3... Euh ja, dat stond nog op de planning.
Om maar te zeggen dat we heus niet de enigen zijn.
Anyway.

en met Marijs... lukte niets op het einde van het derde kleuter. 

Gelukkig zijn we nog geen volledig trimester ver in het eerste leerjaar, 
dus zo gigantisch veel te laat was ik nu ook weer niet. 

Wij dus zaterdagavond naar Oostende, 
waar we logement vonden bij de nichtjes, mijn broer en schoonzus.
Want had Marijs niet onlangs gezegd dat ze zo graag nog eens naar nonkel Maarten en tante Aline wou gaan? Missie geslaagd.

Waarschijnlijk was ze er ook liefst de hele zondag gebleven,
dus mijn plan om samen een standwandeling te doen, werd vervangen door een spelletje 'Levensweg'.
De zee zagen we toen we Fort Napoleon bezochten, op zoek naar Spiekpieten.



Zelf was ik er niet wild van, 
maar Marijs wel, en daar draaide het om, dus bij deze: nog een missie geslaagd.



Daarna trokken we richting hometown.

We waren van plan frietjes te gaan eten, 
maar ik voelde me zo ellendig dat ik met een Apranax in mijn botten 
een uurtje onder een deken in de zetel kroop, 
om daarna net sterk genoeg op mijn benen te staan om naar de musical 'Pinokio' te gaan.
Gelukkig maar, want die was echt wel de moeite.


"Ik weet echt niet wat ik het leukste vond van de dag, mama."


Ik alvast het samenzijn met jou, Marijsje.

zondag 6 november 2016

Elke dag veggiedag

Ik dacht: misschien moet ik eens iets posten over wereldveggiedag op1 oktober. Mislukt dus.
Niet getreurd echter: in Nummer 81 is het élke dag veggiedag, 
en dat al sinds... altijd.

Zowel Karel als ik zijn al meer dan de helft van ons leven vegetariër, 
en het sprak dan ook voor zich dat we onze kinderen geen vlees en geen vis gingen voorschotelen.
De meest hatelijke reactie die daarop kan volgen, is deze:
"Dat jullie geen vlees eten: oké. Maar jullie kinderen? Dat is toch echt jullie visie opdringen?"
Tuurlijk is dat onze visie opdringen - zoals elke vleeseter ook doet, niet?
Mij maakt het niet uit wat iemand anders zijn kinderen te eten geeft, 
maar hoe dan ook dring je je mening op.
Of je je kroost nu vlees voorschotelt, of niet.

Gelukkig lijken de tijden van de idiote opmerkingen wat achter de rug.
Yes, wij zijn nog vegetariërs uit de tijd dat je enkel kaaskroketten als alternatief kreeg op restaurant, als men geen vis voorstelde tenminste, en ik kan niet tellen hoeveel keer ik de vraag kreeg: "Maar sla leeft toch ook?" Echt waar: been there, heard that, een miljoen keer. 

De meest typische reactie momenteel is deze: "Maar ik eet ook bijna geen vlees hoor."
Echt, mij maakt het niet uit of iemand anders al dan niet vlees eet, en wie denkt zich te moeten verantwoorden tegenover mij, zit misschien zelf met gewetenswroeging? 

Voor mij is het alleszins duidelijk waarom ik al 20 jaar vegetariër ben.

Oorspronkelijk vanuit de overtuiging dat het niet nodig is om dieren te kweken en te doden, enkel en alleen omdat ik ze in mijn mond zou kunnen steken - die overtuiging heb ik nog steeds. (De omstandigheden waarin sommige van die dieren 'leven', doen soms mijn hart keren trouwens. Of de aanblik van een vrachtwagen vol dieren op weg naar het slachthuis: echt niets voor mij.)

En er kwamen argumenten bij bij: de hormonen en andere verhalen die de vleesindustrie niet bepaald in een mooi daglicht zetten, en zeker ook de impact op onze eigen ecologische voetafdruk.

Dus in Nummer 81 elke dag Wereldveggiedag!

Dat is trouwens helemaal niet moeilijk, met alle vervangers die er de dag van vandaag op de markt zijn. Alle gerechten met gehakt bijvoorbeeld, kan ik ook maken - ik gebruik gewoon de vegetarische variant. Macaroni met hesp, is macaroni met quornblokjes bij ons. Het is trouwens ook niet zo dat je per se vleesvervangers moet gebruiken, maar het maakt een vegetarische maaltijd soms iets toegankelijker. Onze kinderen willen soms ook wel eens gewoon worst eten. (Momenteel zijn ze trouwens net zo overtuigd vegetariër als hun ouders - benieuwd of dat zo zal blijven. Ik moet daar niet kinderachtig over doen: ik hoop echt van wel, al ligt die beslissing natuurlijk bij hen.) 

Wat Karel en ik wekelijks meenemen naar het werk, is een wokschotel.

Kort samengevat: 
allerlei groenten in de wok, vaak met een 'echte' vleesvervanger of linzen of kikkererweten, 
met rijst of pasta of gelijk wel restje er nog is, een kruidenzakje van Delhaize erbij, 
in een Tupperware pot, en hopla, geen boterhammen de volgende middag.



Ik noem dat al jaren 'koken op zondag'. Food prepping, zo klinkt het bij de hippere mensen.

Het houdt in dat ik de zondag enkele cd's uitkies, een fles cola opendraai en me terugtrek in de keuken. Enkele uren later heb ik dan zoiets om in de frigo en de diepvriezer te steken, en moet ik minstens enkele dagen niet denken aan koken.


Want koken, dat is een noodzakelijk kwaad voor mij: ik doe dat echt niet graag.

Ik ben het soort mens dat kan overleven 
op croque monsieurs (zonder hesp dus),
pizza (zelfgemaakt, extra lekker) 


en soep - hebben we zo goed als altijd vers in huis.


Helaas zou dat niet bepaald een goed voorbeeld zijn, 
dus vind je me toch geregeld achter het fornuis terug.
En is het vegetarisch, en is er weinig werk aan, 
dan is het echt iets voor mij.

woensdag 19 oktober 2016

Pairi Daiza (Meer doen: 3)

Gratis tickets, 
een vrije dag
en schitterend weer:
beter kan het niet worden.

En Pairi Daizi bezoek je niet alleen voor de dieren,




maar ook voor het originele speelplein en 
alle prachtige hoekjes en gebouwen.







zaterdag 15 oktober 2016

Meer doen (2)

Mijn kinderen geven me soms de indruk dat ik een drukbezette zakenvrouw ben die amper thuis is.
Niets is minder waar nochtans. Ik werk binnen de ideale kantooruren op 20 minuten fietsen van de voordeur. Ja, het gebeurt dat ze me eens een dag niet zien, aangezien elke verplaatsing van de Westhoek naar Brussel veel tijd in beslag neemt, maar dat is zeker niet wekelijks.
En ja, soms ben ik eens van dienst tijdens het weekend, maar ook niet met vaste regelmaat. 

Ik snap wel waar ze dat idee halen, daar niet van. 
Ze nemen namelijk de meester van het tweede leerjaar als referentiepunt.
Die zien ze natuurlijk altijd en overal: Karel fietst met hen naar school en terug, daar lopen ze elkaar constant tegen het lijf, en elke vakantiedag die hij heeft, hebben zij ook. 
Ik zie waarop hun overtuiging gebaseerd is, maar ik ben volledig niet akkoord.

Maar kom, eigenlijk is het een compliment, als ze aangeven dat ze eens iets met mij alleen willen doen. Dat deed ik op het einde van het derde kleuter met Ida
ook met Palle, en typisch voor het derde kind: 
Marijs komt weldra aan bod, een beetje later dan bedoeld natuurlijk.

Anyway, aangezien de opmerking zodanig veel viel, dacht ik: "Oké dan, we plannen iets."
Wat ik met Ida kon doen, lag volledig voor de hand.
Sinds ze op reis de Harry Potter boekenreeks kreeg, is ze er totaal door bezeten.
Elke dag praat ze over Harry Potter en co, ze bekijkt filmpjes op You Tube, en op Instagram vind ik Daniel Radcliffe en Emma Watson in mijn zoekgeschiedenis.

Wij dus de zaterdag om 7h de trein op naar de tentoonstelling in Brussel!
De weken voordien had ik als een gek Harry Potter boeken gelezen, kwestie van toch enigszins mee te zijn met hetgeen ik te zien zou krijgen. Best dat ik dat gedaan had, of de tentoonstelling ging me niets gezegd hebben. Nu wel.

Ik was zelfs redelijk onder de indruk van het kostuum van Professor Sneep.
Professor Sneep van Zwadderich, je weet wel,
de slechte die een goede is,
of is het nu eigenlijk een goede die toch een slechte is?



We zaten in de zetel van Hagrid,
bekeken het strafwerk met Harry's bloed,


ontdekten de Mandragora's uit de les Kruidenkunde,


en zijn overtuigd dat Ida bij Griffoendor hoort!


Mooie tentoonstelling, maar niet bijster groot, 
dus trokken we ook nog even de winkelstraat in.


Ook Palle had nog één en ander nodig voor de winter,
en ook hij wou eens alleen met mij op stap.
Aangezien hij ook graag nog eens met de trein weg wou, 
en ik echt niet graag met de auto rijd, 
spoorden we naar Kortrijk.

Shoppen, tsjolen, en eten, 
ook een fijne dag.




Binnenkort een dagje Marijs, 
en er komt ook een dagje Karel en Lieve aan.

Voornemen meer doen: goed bezig!

donderdag 29 september 2016

Meer doen (1)

Perfecte timing: 
het moment dat ik weer maar eens vond dat we samen meer moeten doen, 
was enkele weken voor Karels verjaardag.

Het lag dan ook volledig voor de hand: we zouden op weekend gaan! 
Karel wist van niets, zo ben ik wel,
en zo is hij wel, dat hij dan helemaal niet vist.
Neen, hij stapt gewoon in de auto, ik steek de gps aan, en we vertrekken. 

Met zijn vijven naar een b&b in Brakel.
Vlak naast de kerk, in de oude pastorijwoning, werden we erg vriendelijk ontvangen door Karen.


Vlak naast de deur lag een natuurgebied
dus een uurtje na aankomst gingen we onze picknick opeten in het bos.


Op zijn verjaardag zelf kreeg Karel een ukelele, en een fotoalbum van onze trouw - 4 jaar na datum. 


Daarna gingen we richting Oceade en Mini Europa.
We hadden namelijk gratis toegangtickets, dus ja, waarom niet?

Niet zo veel volk in het zwembad, dat trouwens echt wel in orde was.
Geen idee waarom, maar de verwachtingen waren zeker niet hoog: ik had eigenlijk een half vervallen zwembad verwacht. Niet dus. Idem Mini Europa.

Waar Marijs door een Indische vrouw gezellig mee op de foto werd getrokken,
en wij uiteindelijk ook met zijn allen poseerden samen met haar - die Indische vrouw bedoel ik.


Verder vond Marijs het eigenlijk pokkesaai, maar desalniettemin stond ze erop om alle woorden die ze kent (an, es, uk, ik) in het gastenboek te schrijven.


Eventjes het Atomium van naderbij bekijken, mocht natuurlijk ook niet ontbreken,


en via de Chinees in Geraardsbergen keerden we terug naar onze b&b, 
waar we nog iets dronken op Karel zijn happy birthday.


En de dag erop was het nog niet voorbij,
want bij het ontbijt kreeg Karel een mattentaart met kaarsjes.


Echt iets om te onthouden: cadeaus geven waar we met zijn allen deugd van hebben.