zondag 21 december 2014

Missie Ten Miles: hop hop hop!

November liep van een leien dakje, december blijkt veel moeilijker om kilometers af te leggen.
 
Elf vlotte kilometers op zondagochtend 7 december,
waar er gerust nog een Vijver-toertje van 2 en half bij kon,
maar dan was ik thuis aangekomen op het moment dat ons bezoek arriveerde -
het is dus bij elf kilometer gebleven.
 
Op 12 december tien redelijk vlotte kilometers als een bewustmakingsactie binnen een loopwedstrijd voor het goede doel in Brugge, nadat ik eerst urenlang ging kersthoppen in de gietende regen in Roeselare. Dat waren wellicht de eerste tien kilometers van die dag.

De eerste zes van de wedstrijd liepen we op het gemakje. Kon ook niet anders aangezien we met honderden en honderden hetzelfde parcours aflegden. De laatste vier benaderden we meer Steves spontane tempo, eigenlijk ietsje boven mijn limiet, maar het ging wel nog.
 

 
Dacht ik. Nergens last van toen we, zoals afgesproken, samen finishten.
 
De dag erop deed mijn voet pijn, mijn been ook, ik was trouwens te lang opgebleven en meer dan moe, en van alle vuile brol die ik de week ervoor gegeten had had ik ook geen deugd gehad.
Zaterdag, zondag, maandag: moe en passief.
Een avond op kinder-uur gaan slapen hielp, en eventjes niet lopen, hielp ook.
 
Zo konden we er pijnvrij tegenaan vorige vrijdag.
 
Het voelde redelijk belachelijk om in ons pak naar de Grote Markt te gaan,
 zeker toen we nagewezen werden door een stelletje kinderen: "Kijk, Kerstmannen!"
maar eenmaal er 748 zulke clowns naast ons stonden, verdween dat gevoel.
 
 
5,6 kilometer in groep door het centrum van Ieper.
Het eerste toertje op het gemak, het tweede toertje aan een steviger tempo,
waarbij Karel beweerde dat hij mij moest bijbenen,
terwijl mijn beleving net zei dat ik me moest spoeden voor hem.
 
Hoe dan ook, een kleine 35 minuten na de start zat het er op,
en 't was zeker voor herhaling vatbaar.

 
Onze supporters verdienden wat lekkers.
Helaas was onze jongste fan een beetje ziekjes, en ging het hele gebeuren wat aan haar voorbij.

 
Vermits het Santa Runnen probleemloos gelukt was, kon de zondagse loop-afspraak weer gewoon doorgaan. Al werd het niet 'gewoon': via een Facebook-oproep, en dankzij het eindeloze enthousiasme van Rebecca, liep ik deze morgen met vier bekenden en een stuk of zes onbekenden op de Vestingen. Vijf kilometer allen samen op een rustig tempo, vijf kilometer ietsje sneller met een uitgedund groepje. 
 
En zo kom ik aan een kleine 37 kilometer tot nu toe deze maand.
Beetje pover voor iemand die er zestien in één keer wil doen,
dus ik weet wat me te doen staat in het weekje verlof tussen kerst en nieuwjaar.

zaterdag 6 december 2014

Missie Ten Miles: inspanningstest

Er zijn zinnen die ik nooit ga uitspreken.
Eén daarvan is: "Ik ben sportief."
Nooit, nooit, werkelijk nooit, ik bedoel dus echt nooit ofte nimmer, zal ik mezelf als sportief bestempelen. Nooit. Nie. Jamais. Never. Ik wil maar zeggen: ik meen het echt.
Ik. Ben. Niet. Sportief.
 
Toch is er iets aan die uitspraak die niet klopt.
 
Wie niet sportief is, klokt in de maand november niet af op net geen honderd kilometer.
Wie niet sportief is, verlangt niet om te gaan lopen.
Wie niet sportief is, trekt niet elke zondagochtend loopkleren aan. Zet zeker geen wekker.
Wie niet sportief is, vraagt niet aan haar vrienden: "Hoe ging het de vorige keer?"
Wie niet sportief is, is niet enthousiast over haar collega die bijna zijn Start To Run test aflegt.
Wie niet sportief is, komt de deur niet uit op zondagmorgen, al zeker niet om bijna tien mistige kilometers wedstrijd te rennen in de bijtende koude.
Wie niet sportief is, krijgt geen mails van vrienden die hun nieuwe loopschoenen showen.
Wie niet sportief is, spendeert zelf geen geld aan loopschoenen, zeker niet als je er eigenlijk nog staan hebt, maar die net teveel wrijving geven omdat ze een halve maat te klein zijn.
 
 
Zelfvertrouwen zat op bepaalde vlakken,
maar vraag me niet om mezelf sportief te noemen dus.
 
Sportieve uitdagingen aangaan situeren zich voor mij dan ook vooral tussen mijn oren. Rebecca zegt me dat al twee jaar, en wel, ik ga haar toch gelijk moeten geven. Want ik loop eigenlijk graag, en vlotjes blessurevrij. Meer zelfs: volgens de osteopaat heb ik er alleen maar deugd van.
Hoe meer, hoe beter.
 
Als ik mijn grenzen dus wil verleggen, moet ik de strijd aangaan met mezelf,
en met het beeld dat ik heb van mezelf.
Dat kan ik echt niet alleen.
 
Dus schakel ik hulplijnen in. Sociale controle. Loopboekjes. Nieuwe schoenen.
 
Vorige week dinsdag was het zo ver.
Een half uur later dan afgesproken ontdekte ik dat de test doorging in de revalidatiezaal - gelukkig was er bijna niemand meer aanwezig. Eerst en vooral werd één en ander bekeken en gemeten. Fijn was dat: "nul procent ongezond vet, en een BMI van 21". Ik was aangenaam verrast toen ik 's avonds in het ziekenhuis minder bleek te wegen dan 's morgens op mijn eigen weegschaal. Nog toffer was toen Isabelle me in haar systeem stak als "een atletisch type".
 
"Meen je dat, atletisch? Misschien moet je maar eens bellen naar mijn turnleerkracht uit het middelbaar, ha, die zou je nooit geloven!" Bleek dat we dezelfde turnlerares versleten hebben.
Ik, onsportief, was niet over haar te spreken.
Isabelle, keurturnster in haar jonge jaren, evenmin.
Awel, mevrouw VDP, 't lag dus misschien evenveel aan jou als aan mij?
 
Anyway... Eén of andere dokter kwam naar mijn longen luisteren,
mijn bloeddruk werd gemeten, er werd in mijn vinger geprikt,
Isabelle plakte verschillende tsjoepen op mijn borst,
zette me een masker op,
deed me een hartslagmeter om,
liet me nog wat testjes doen,
en weg waren we.
 
Telkens drie minuten lopen, gevolgd door een kleine bloedafname uit mijn pink,
en de loopband die 2 kilometer per uur sneller gezet werd. Drie minuten aan twaalf per uur haalde ik, en daarmee was het nodige geregistreerd. Gelukkig maar, want aan veertien was ik vast onderuit gegaan! Tot slot moest er nog wat uitgerend worden om de recuperatie te bepalen, en zat de test erop.
Voor het einde van het jaar krijg ik een uitgebreide bundel: met een stand van zaken qua conditie, een overzicht van alle medische testen die ik onderging, en een trainingssuggestie voor de komende maanden.
 
Superbenieuwd ben ik,
niet alleen naar de eigenlijke resultaten,
maar ook naar hun impact op het beeld dat ik van mezelf heb als loper.
 
Enfin, als je mij een loper kan noemen natuurlijk,
want sportief, dat ben ik niet, laat ons dat vooral niet vergeten.

zondag 30 november 2014

Cadeautjes!

Karel krijgt altijd toffe verjaardagscadeaus van mij, al zeg ik het zelf.

Dit jaar was weer een schot in de roos, al zeg ik het zelf.
Het fijne extraatje was dat zijn cadeau even tof was voor mij als voor hem. Zo ben ik natuurlijk ook.

Cadeau één was het optreden van Flip Kowlier met een symfonisch orkest in de Schouwburg van Kortrijk. Ik ken dan wel heel de cd "En in Izzegem" van buiten, van Flip Kowlier was ik niet echt de grootste fan. Niet dat ik hem niet kon smaken, maar het ene nummer vond ik echt massa's beter dan het andere. En toen kwam "Cirque, of de Avonturen van W.M. Warlop". Schoon, maar schoon, oh zo schoon. Een conceptplaat, of hoe noemen ze dat - zo'n plaat die één geheel vormt, één verhaal, vol warme muziek, knappe teksten, en een heel bijzondere sfeer.

We hadden hem de volledige cd al horen spelen in Menen, en toen heb ik van de eerste tot de laatste minuut genoten. Dus toen ik zag dat de cd integraal werd opgevoerd met een orkest: hopla, cadeau één.
't Was super. Hij was behoorlijk nerveus, vergat zelfs de openingsregels van 'Directeur', maar net dat maakte het optreden extra charmant. De show werd gefilmd en komt op Canvas - ik kan niet wachten om samen met de kinderen te kijken. 

Cadeau twee was het optreden van Willem Vermandere met het Talbot Strijkkwartet.
Willem hebben we al vele keren gezien, zodanig veel zelfs dat we op den duur sommige bindteksten kunnen voorspellen. De laatste keer dat we hem zagen was in een heel zware periode, en lag het nu daaraan, of lag het aan het contrast met zijn kinderen, ik weet het niet, maar toen zag hij er vooral als een oud mannetje uit. Van zijn nieuwe dubbel cd (nog een verjaardagscadeau!) waren we ook niet ondersteboven - met pijn in het hart trouwens, want we zijn die hard fans, die het geweldig willen vinden. Maar hij is er nog hoor! Zeker! We hebben het zelf gezien en gehoord. Alle liedjes hadden van dichtbij of veraf te maken met het thema 'oorlog', de cello en 3 violen zorgden voor een extra vol geluid, zijn vaste trawanten waren top zoals steeds, en hij zong 'Moeder Cordula': "Gie, gie zit min zeune niet, gie zit nen oude vint"... Maak ik ooit een top tien van mijn favoriete Willem liedjes, dan staat dat er zeker in, misschien wel op nummer één.
Geweldig, geweldig, geweldig optreden. 

En cadeau vier was vrijdag laatst, het optreden van Wannes Cappelle en Griet Op de Beeck
Onze tickets voor Het Zesde Metaal zijn al besteld, maar deze combinatie leek mij ook wel interessant: Nie vo kinders vind ik een top-cd, en Vele hemels boven de zevende behaalde brons op reis. En wel, het was interessant. Niet minder, maar ook niet meer. Blij dat ik het gezien heb, maar meegesleept werd ik niet, beklijvend vond ik het ook niet.

Desalniettemin:

drie avondjes samen uit,
drie avondjes thuiswacht,
drie avondjes achterover leunen en genieten.

Drie avondjes denken: "Goh, we moeten dat toch echt meer doen."

zaterdag 22 november 2014

Missie Ten Miles (2)

Ik ben niet bijgelovig, anders durfde ik vast niet eens denken wat ik nu ga schrijven: ik heb nog nooit zo vlot gelopen. Niet qua snelheid - op dat vlak heb ik geen enkele ambitie. Wel op vlak van frequentie, loopplezier en afstand.
In augustus ging ik zeven keer, en in september en oktober acht keer lopen. Drie keer per week is niet haalbaar voor mij, maar acht keer op 30/31 dagen, en dat terwijl werk en school volle bak bezig zijn, wel, dat maakt me fier op mezelf. De voorbije twee jaar slaagde ik daar niet in. Integendeel, oktober en november waren eerder de maanden waarin ik begon af te haken - al ligt het echte dieptepunt in januari, en die maand moet ik natuurlijk nog trotseren.
Er zijn meerdere redenen waarom het nu wel lukt, denk ik.
Omdat ik grotere toeren kan lopen, en grotere toeren zijn veel leuker hier. Als ik niet meer dan zeven kilometer loop, zit daar gegarandeerd minstens de helft saaie drukkere wegen in. Boring. Maar als ik naar en over de tien ga - zoals de veertien en halve kilometer die ik gisteren liep - dan loop ik op baantjes waar ik alleen bejaarde wielertoeristen kruis,
of één of andere tractor of pikdorser,
dan loop ik midden de Galgebossen,
dan volg ik de boeren - de maïs is af, de spruiten nog niet,
de meeste koeien zijn weer op stal,
dan loop ik langs huizen waar ik ook wel zou willen wonen,
dan rijg ik enkele korte toertjes aan elkaar,
dan geniet ik echt. Waar ik loop en wat ik zie, dat speelt dus echt een grote rol voor mij.
Wat ook helpt, is dat ik op voorhand niet weet hoeveel ik zal lopen.
Vroeger wel, dan besloot ik op voorhand welk toertje ik ging doen, en dan wist ik op enkele punten hoe ver ik ongeveer was - mijn hartslagmeter heeft geen GPS-systeem. Nu vertrek ik, heb ik een idee van de richting ik uit wil, en beslis ik op basis van mijn hartslag, het weer, mijn plezier, en de tijd die ik heb of ik naar links of naar rechts ga. Ik kan een beetje inschatten hoe ver ik al ben, maar meer ook niet. En het klopt wat Rebecca me al een miljoen keer zei: "Het zit allemaal tussen je oren." Het klopt, want als ik niet weet hoeveel ik al gedaan heb, en hoeveel ik nog ga doen, wel, dan loop ik gewoon verder. Dan denk ik: "Goh, ik ben nog een kwartier van huis zeker, en wat is een kwartiertje eigenlijk? En als het niet meer gaat, dan doe ik de rest te voet hé." En zo zet ik de ene stap na de andere, en dat lukt.
Bovendien heb ik nog altijd zo goed als wekelijks mijn loopdate met Rebecca, meestal de zondagmorgen om 9h30.  De Lieve van één jaar geleden ging dit nooit geloofd hebben. De Lieve van nu gelooft het amper - en toch gebeurt het. Ik zet op zondag mijn wekker, sta op, doe mijn loopkleren aan, ontbijt en vertrek. Om te lopen. 
Maandstonden, menopauze, ons werk, onze kinderen, Sint Maarten, Collect & Go, een uitverkoop van beha's, de gemiddelde prijs van een beha, het Shopping Centrum van Kuurne, de betekenis van het woord 'corpulent', waar ze is gaan eten waar het niet lekker was, waar je wel lekker kan eten, wat de prijs van lekker eten is... Daar hebben we het de laatste keer over gehad, denk ik, en ondertussen draaiden we meer dan dertien kilometer rond Dikkebus Vijver.
De vaste loopdate helpt om ook tijdens de week te lopen.
Sowieso ben ik een planner - kan ook niet anders in een gezin, denk ik. Maar zoals ik ook enigszins probeer te plannen wat we wanneer gaan eten - wanneer ik tijd heb om iets te koken, en wanneer het een pot spaghettisaus uit de diepvries wordt, zo probeer ik nu ook het lopen in te plannen. Zeker met de vroege avonden, en ik die niet hou van het donker. Als ik min of meer met mezelf afspreek om te lopen, dan lukt dat behoorlijk, tot nu toch. Op vrije uren of dagen reserveer ik er sowieso tijd voor, zonder te denken aan de nuttigere dingen die ik misschien zou kunnen doen. Bovendien ben ik meer en meer overtuigd dat lopen absoluut zijn nut heeft voor mij. En ik denk dat ik ook wel weet waarom ik momenteel al die kilometers maal - er is nogal wat ergernis en frustratie die uit mijn systeem moet, en blijkbaar is dit echt wel de manier voor mij. Elk nadeel heb zijn voordeel, zeg maar.
Dus zie ik mijn uitdaging nog altijd zitten?
Eigenlijk wel, ja. Nog zoiets dat ik amper kan geloven!

dinsdag 11 november 2014

Hoogdag!

Ieper, 11 november.
De meeste mensen denken aan Wapenstilstand, poppies, de Eerste Wereldoorlog, whatever.

Ieperlingen met kinderen hebben belangrijkere zaken aan hun hoofd.
Sint Maarten. Onze eigenste coolste versie van Sinterklaas.

Een supercoole versie, die uitgebreid de tijd nam om Marijs haar drieluik te bewonderen,
en bovendien beloofde om het in zijn bureau op te hangen wegens zo mooi.


Supercoole Pieten ook, die uitvoerig met Marijs bespraken waar ze haar tutje kon leggen, zodat ze die zeker konden meenemen. Wit, paars en groen werden eigenlijk nooit meer gebruikt, maar die roze, oh die roze toch! Tegen elke verwachting in verliep het afscheid rimpelloos.
't Moet echt het moment geweest zijn.

 
Een warme welkom!

 
En een smeekbrief.

 
De verwachtingen werden ingelost!








 
Zo, dat is ook weer achter de rug.
Hmmm, wanneer zouden we de kerstboom zetten?

zondag 2 november 2014

Rat race

Ik hou van mijn werk. De context kan soms zwaar tegensteken, maar het eigenlijke werk zelf - het luisteren, praten, bespreken, schrijven, nadenken - vind ik top. Ik durf zelfs zeggen: geen job die beter bij mij past dan die. Bovendien ben ik tevreden met mijn verlof- en recupsysteem, met mijn loon, met de locatie op een grote zes kilometer van onze voordeur. Mijn werk sluit bovendien perfect aan bij hoe ik zelf naar de wereld kijk. How good can it get, denk ik dan?
 
En toch.
 
En toch. Na een week deugddoend verlof stappen we weer in de ratrace.
De wekker om 6h36, met een slaapkop de andere slaapkoppen wekken. Iedereen opjagen, doe verder, welk fruit neem je mee, zijn je tanden al gepoetst, waar is je hesje, doe je schoenen aan.
Weer thuiskomen, haasten, huiswerk, eten, douchen, opruimen, haasten,
vlug naar de Colruyt, haasten, haasten, vlug wat betalingen op de pc, is er tijd om een toertje te lopen, vlug de kleren in de kast, vlug nog een pot soep op het vuur, plof in de zetel.
 
Ik weet dat we niet mogen klagen.
Wij die zo dicht van ons werk wonen, wij die zulke mooie uren hebben.
 
Wat te zeggen van de vriendin die elke avond op tijd bij de schoolpoort staat, maar daarvoor wel al elke ochtend om 6h de E40 oprijdt? Wat met de zelfstandige die maar anderhalve dag vrij is per week, en voor wie avonden tot 20, 21h geen uitzondering zijn? Die dan geregeld nog studeert tot middernacht? Die beweert dat hij wel enorm geniet van dat ene avondje op restaurant dan, precies omdat hij zo weinig vrije tijd heeft. Dat klopt, daar twijfel ik niet aan, maar ik wil niet meer werken om daarna gebalder te kunnen genieten.

Het moet ook allemaal niet spectaculair zijn. Ik verlang geen verre reizen of spannende avonturen.
Maar die gejaagdheid, dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?
 
Ik werk graag. Ik ben geen type om fulltime thuis te zijn.
Maar het non stop hollen en rennen,
uitschieten tegen wie het niet verdient,
met een half oor luisteren en niets begrepen hebben,
daar worstel ik dikwijls mee.