Voornemen

Voornemens, ik doe er niet aan mee. Of 't is te zeggen: elk jaar ergens in december trek ik het stoffige voornemen-schuifje open in mijn hersenen, herbekijk ik wat ik al jaren aan een stuk herhaal, zucht even bij mijn totale gebrek aan karakter, en duw de lade weer dicht.

Staan al járen in mijn voornemen-toptien:

1. Meer water drinken, of (op sommige seizoens en hormonaal bepaalde momenten): water drinken tout court. Ik wéét dat, hoe meer water ik drink, hoe kleiner de kans is op hoofdpijn, en ik weet dat elke mens voor een miljoen procent uit water bestaat en elke dag zoveel liter verliest en dat die voorraad moet aangevuld worden enzoverder enzovoort... Maar euhm... Theorie versus praktijk, weet je wel. Tenzij je het water meetelt waarmee Cola Light gemaakt wordt.

2. Niet uitstellen. Als in: als ik dat kaartje vandaag nog post, dan krijgt de jarige het op haar B-day zelf, nog zo leuk! Als in: als ik die overschrijving nu in orde breng, komt er geen aanmaning. Als in: als ik nu opruim, sta ik morgenochtend op met een normaal ochtendhumeur, niet met een buitenproportioneel, omwille van de aanblik op ons slagveld.

3. Geen eten meer weggooien. Het is beschamend, wat hier soms niet opgegeten wordt. Het laatste cakeje dat we gebakken hebben. De fondant pralines. Dat Petit Gervaisje dat achteraan verdoken in de koelkast staat. Oudbakken brood. Een restje spirelli. De sapcentrifuge helpt de voorraad fruit weg te werken, en ik paai mezelf met de gedachte dat ook onze kippen moeten eten. Maar toch. Het hoort gewoon niet.

Het zijn en het blijven werkpunten. Ik vermoed dat de dag nooit komt dat ik met plezier 2 liter water binnengiet. En puntje 2 en 3... ach ja, als het dat maar is zeker?

Maar nu is het menens! Ik heb een echt voornemen. En ik ga me er aan houden ook - denk ik toch hé. Namelijk: ik ga elke dag deftig eten. Voila. Want als ik iets snel ga achterwege laten, is het deftig eten. Is het te vroeg, is het te laat, is het te druk, is de keuken juist opgeruimd, hebben Karel en de kinderen toch al gegeten, ben ik te moe, is er niets in huis waar ik zin in heb... Dan eet ik... tja, brol eigenlijk. Samenraapsels. Zoals vorige donderdag: wat paprika chips, 3 melo cakes, een restje (ola! goed bezig! restjes opeten!) geraspte wortels. En komt daar natuurlijk bij: slechtgezind zijn omdat ik honger heb. Aan Karel ligt het niet hoor, die mens zou elke dag koken voor me, maar ja, ik ben nu eenmaal echt geen patat-burger-groente-madam. In dat opzicht verlang ik wel naar de warmere maanden, naar zomerfruit en slaatjes.

Edoch, we gaan niet uitstellen en geen excuses zoeken: ik wakker de Sonja Kimpen in mezelf aan! Ondergetekende belooft zichzelf plechtig om dagelijks (of neen, 6 dagen op 7, of 5 zou ook al goed zijn) deftig te eten.

En ik begin morgen!