Van die keer dat we op weekend gingen gaan

"Ha", dachten we gisterennamiddag, "met zo'n weer moeten we wel eerder op weekend vertrekken! Weet je wat, we gooien onze valiezen gewoon vanavond al vol en in plaats van kort na de middag, vertrekken we morgen halfweg de ochtend. We beginnen ons weekendje met een picknick in de Gavers in Geraardsbergen." Koffers gepakt dus, laatste strijk gedaan, kinderen proper gewassen in bed... Klaar!

Gisterenavond 21h30: Marijs begint aan haar dagelijkse hoestpartij. Maar dit keer klonk ze anders, veel slechter. Haar kleine lijfje deed niets anders dan reutelen. Ze piepte en kraakte, letterlijk. Was ik een snel panikerende moeder, dan stoof ik onmiddellijk naar de spoed met haar, zo slecht klonk ze, maar allé, via de website kon ik een afspraak maken bij de dokter voor de volgende ochtend, zo zou het ook wel lukken zeker?

Vanochtend 8h25: ik doe mijn uitleg aan de huisarts, die haar borst beluistert en direct fronst: "Hmm, dit is echt niet in orde. Om niet te zeggen: deze week heb ik nog niemand gehoord die zo slecht klonk. Heb je tijd om foto's te laten nemen in het ziekenhuis?"

8h40: Karel brengt Ida en Palle toch maar naar school want een picknick lijkt er al niet meer in te zitten.

8h50: Marijsje en ik melden ons aan in het ziekenhuis.

9h40: De huisarts: "Zoals ik dacht, een longontsteking. En ja hoor, dat kan: een longontsteking en toch vrolijk en in form zijn. Had jij wat zij had, dan lag je met 40 graden koorts in je bed te rillen en te zweten, maar bij sommige kindjes merk je daar nu eenmaal niets van. Ik stel voor dat we antibiotica opstarten. Verslechtert ze of krijgt ze koorts, dan ga je direct naar de spoed, en dat weekendje... Ik zou niet gaan."

Ida en Palle, die zijn wel in Borsbeke nu, en wij wachten vol spanning de volgende nacht met Marijsje af.