Naar de diëtiste geweest.

Het ging me echt dagen toen ik begon denken dat we misschien toch maar voor een 4de kind moesten gaan, dat ik dan een jaar of 10 zou borstvoeden. Dan was ik tenminste 10 jaar en 9 maanden vrij van die vreselijke hormonale hoofdpijnen. De maat was dus overduidelijk vol, het werd tijd dat er iets veranderde.

Het voorstel van de huisarts, hoezeer ik hem ook waardeer, kon me niet bekoren. Het onkruid ging misschien afgemaaid worden, maar ik heb echt nood aan verdelging met wortel en al, definitief. Een diëtiste vond hij maar quatsch, maar onze osteopaat vond dat wel het overwegen waard. Dus ja, naar de diëtiste: al snap ik amper wat hij doet, ik luister wel naar hem. Bovendien: baat het niet, dan schaadt het niet, nietwaar? Allé, als je er een kind ter wereld voor zou brengen, waarom dan niet eens langsgaan bij een diëtiste?

De overtuiging en zin verminderden naarmate de afspraak naderde, en zelfs in de wachtzaal moest ik mezelf streng toespreken om te blijven zitten. Ze sprak me op het eerste gezicht ook echt niet aan, diëtiste M. Foute eerste indruk! Ik heb me daar anderhalf uur behoorlijk geamuseerd zelfs.

Om te beginnen haalde ik, georganiseerd en gestructureerd als ik ben, mijn chronologische klachtenoverzicht uit, alsook een aantal bedenkingen. En wat zegt M? Net hetzelfde als de osteopaat: je lever en je galblaas spelen de hoofdrol in jouw verhaal. Ze zegt dat ze me zal proberen te helpen, maar dat ze niets kan garanderen. ça va, ik kan daar mee leven.

Dus vraagt ze me wat ik allemaal eet, vanaf het ontbijt, alle mogelijkheden. Ik som op en zij noteert, pagina's en pagina's vol. Waarna ze zegt: dit gaan we nu eens samen overlopen, en ze haalt de rode balpen boven. Oink! Voor iemand met een tere lever, pak ik het dus echt niet zo goed aan blijkbaar. Zodanig slecht zelfs dat ze zegt: "Als ik jou niet kan helpen, wel, dan krijg je al je geld terug!" Dat hoor ik graag: niet eens voor dat geld, maar voor het licht-aan-het-einde-van-de-tunnel-idee.

Had ik zelf het vermoeden dat ik misschien beter zou moeten opletten voor suikers, dan zegt zij dat het om vetten gaat, verborgen en niet verborgen. Ze zal wel een punt hebben. Ik heb al dikwijls gedacht dat ik eigenlijk meer zou moeten wegen, maar dat ik gewoon geluk heb met mijn stofwisseling.

Goed, het actieplan dus. Aantrekkelijk, maar ook wel een beetje stresserend: vanaf nu ligt alles in mijn handen hé. Ik kan nu al voorspellen dat alles voor niets zal gaan de ene week, en dat ik de andere week heel snel in verleiding zal komen.

Een schriftelijk verslag verwacht ik op mail binnenkort, maar wat ik nu al onthouden heb: exit Planta, choco, chocolade, appelsienen, noten, chips, cola light (cola light? huh, serieus?), eieren, vette kazen, en pffft, nog een lange waslijst. En enter: dagelijks pompelmoes, ananas en groene thee, ook munt- en citroenmelissethee, cottage cheese, light kaas, tomatensap, gedroogd fruit, rijstpap, en zeker ook regelmatige eetmomenten en minder gepruts.

Vandaag is alles gelukt, courage, benieuwd hoe het morgen zal zijn... en overmorgen... volgende week... maand...