14 juli 2012

Karels ouders zijn getrouwd op de 14de juli. (Proficiat hé!) Ook zijn grootouders zijn op een 14 juli, zovele tientallen jaren geleden, in het huwelijksbootje gestapt. Dus toen Karel en ik vorige zomer aan het nadenken waren over onze trouwdatum, en de 14de juli 2012 op een zaterdag bleek te vallen, was het snel beslist: wij zetten de traditie verder en trouwen ook op de quatorze juillet.

Want ja, dat we gaan trouwen, dat weten wij al lang.

Had het van Karel afgehangen, dan vierden we nu al ons jubileum. Helaas was hij op de verkeerde partner gebotst, ene zonder die typische jongemeisjesdroom van een romantische bruiloft: bespaar me alsjeblieft een trouwkleed, ik draag nooit een ring, een openingsdans lijkt me hels, om dan nog maar te zwijgen van het servettengezwaai op Le Lac de Conémara en vrienden die verplicht samen moeten zitten aan de tafel Rock'n Roll of Ibiza. Voor andere mensen: al wat je wil, oprecht waar. Voor mij: nooit ofte never! Op de tientallen huwelijksaanzoeken van Karel heb ik steeds 'Neen' geantwoord. Neen, weliswaar verzacht door: "Maar als ik ooit zou willen trouwen, dan zou het wel met jou zijn." Nu ja, op den duur werden die aanzoeken inside jokes eigenlijk: Karel stelde de vraag, goed wetende wat het antwoord zou zijn, en sleepte er dan wat melodrama bij.

Goed. Ida werd geboren. Palle werd geboren. En ik dacht dat het misschien tijd werd om dat ander doekje voor het bloeden na te komen: "Neen, maar als er kinderen zijn, wil ik wel trouwen." Om de een of andere manier stootte trouwen me niet meer zo af als het eerder deed, en bovendien: als het voor hem zó belangrijk is, dan moet ik misschien gewoon daarin meestappen? Liefde en zo van die dingen. Dus toen Karel nog maar eens een aanzoek deed, zei ik ja. Hij hoorde het niet. Zijn volgende aanzoek, enkele maanden later, beantwoordde ik opnieuw positief. Wederom dovemansoren. Toen hij het nog een keer vroeg, wanneer dat was weet ik zelfs niet meer, werd het een "Zeg, dat is nu al de 3de keer hé dat ik ja zeg."

En voila, het was beslist. Maar er was geen haast. We hadden andere dingen aan ons hoofd: een zwangerschap, een baby, verbouwingen... Alles op zijn tijd. Vorige zomer schoten onze trouwplannen weer in onze gedachten, en op het welkomstfeest van Marijs werden de plannen uit de doeken gedaan. (Ik ben zeker dat iedereen dacht, toen we zeiden dat we nog een verrassing hadden, dat er een vierde kind op komst was!)

Dus ja, volgend jaar deze tijd vieren we feest. Geen klassiek feest, laat dat duidelijk wezen. Wat we willen is nog niet zeker, maar wat we beiden niet willen, daarvan kan ik al een lange lijst opstellen. Geen trouwkleren. Geen kerk. Geen suite. Geen avondfeest. Geen DJ. Geen stijf gedoe. Geen dure uitnodigingen. Geen openingsdans. Geen obers. Geen handjes schudden en kussen. Geen mensen die we amper kennen. Geen cadeaulijst. Geen schmink, hoge hakken, bruidsboeket, zonnebank, gestyleerde nagels... (ik spreek voor mezelf.)  Geen zoveelgangenmenu.

De positieve lijst is heel wat korter, en moet nog verder ingevuld worden. Maar we hebben nog een jaar om daarover te denken. En ik begin alvast te duimen dat het volgend jaar deze tijd beter weer is!