Echternach

Maandagochtend stelde de dokter van Kind en Gezin, die ik zeer hoog inschat, gepiep en gekraak op Marijsjes longen vast. Ze aanhoorde mijn volledige jammerend verhaal, en zei: "Weet je, ik moet geen klantenbinding doen met jou hé, en stond ik in jouw schoenen, ik hield al die puffers toch nog even weg van Marijs. Geef haar de kans om het zelf te overwinnen, dat hoesten is het ergste niet, hou gewoon de koorts goed in de gaten."

Ik gerustgesteld naar huis, tot ze in de namiddag 39,5 graden koorts kreeg. De homeopaat stelde telefonisch nog 2 extra middeltjes voor, en ik bleef wel een kwartier met de apotheker hierover praten: Marijs neemt nu al 6 siropen en gelulen en ampulen en whatever, dan zitten we al aan 8, waarmee zijn we eigenlijk bezig? Mijn tranen kon ik nipt verbijten, het luisterend oor deed deugd, en haar advies onthield ik: "Hou nog even vol". 

Tijdens het bloed geven ventileerden Annelore en ik over onze zieke dochters en heel wat verpleegkundigen kletsten mee. Dinsdag herhaalde ik alles wat ik ooit gezegd of gedacht had rond Marijsjes toestand, nog eens aan Katrien. 's Avonds las ik de mail van de osteopaat, en ik belde hem daar woensdag over op. De resultaten van het stoelgangonderzoek waren niet zo goed, maar er is nu tenminste een mogelijke oorzaak, en eenmaal we daarover zekerheid hebben, kunnen we op zoek gaan naar een oplossing.

Woensdag mocht ik de luchtbevochtiger afhalen in de thuiszorgwinkel, paste ik Tines tips toe in Marijs' kamer, en deed ik nog eens mijn hele verhaal aan Griet toen we naar Avelgem reden - alsof zij het verhaal nog niet kent, oink oink. Karel smste dat hij Marijs had moeten uithalen wegens een gruwelijke hoest, en dat ze gloeide als een kool. En daar ging dat kleine beetje courage weer, hopla, de goot in.

En zo gaat het al de hele tijd, het lijkt wel de Processie van Echternach: we zetten 3 stappen vooruit, en weer 2 achteruit. Maar zolang de uiteindelijke balans maar positief is zeker?