Nummer 81

Stijladvies

2012-02-16T05:03:00.000-08:00

Piece of cake, dat trouwkleed: even gezocht op internet, klikken, betalen, wachten op de facteur, passen en in Ida's kast hangen tot de 14de juli. Tot Katrien zei: "Maar allé, en aan hoeveel mensen heb je dat kleed nu al getoond? Je toont je trouwkleed toch niet vooraf?" Euh... neen? Tja, misschien niet inderdaad, maar 't is toch wel heel mooi? En als er dan niet direct een spontane en overweldigende ja volgt, dan weet je genoeg natuurlijk. "Het is zeker wel mooi, maar het is geen trouwkleed." Eerlijkheid, ik kan daar goed tegen.

"Ja", zei Mieke, "Katrien heeft gelijk, 't is misschien net iets te casual als trouwkleed."

Jommoja... Casual, akkoord, maar het is natuurlijk wel een kleedje. Ik, die het liefst trainingsbroeken draag met daarop een trui met een kap, en zo'n paar door iedereen uitgespuwde en verguisde Crocs: ik, een kleed. Dan is een om het even welk kleed toch bijzonder? Dus ik ging lekker bij mijn eerste gedacht blijven... neen toch niet... ja toch wel... neen toch niet.

Dus troont Katrien mij binnenkort een dagje mee naar Gent, alwaar ik de wereld der niet-casual kleren zal ontdekken. Benieuwd wat dat zal geven! Niet dat ik het nog zou tonen hoor...

Evolutie

2012-02-13T00:00:00.000-08:00

Een ketting van kleine pareltjes breekt.

2008: We rapen alle pareltjes op en maken een nieuwe ketting.
2010: We rapen alle pareltjes op en doen ze in een potje om de ketting dan eens te herstellen.
2012: Ik haal de stofzuiger uit.

Palles eerste verjaardagsfeestje met zijn vrienden!

2012-02-12T00:48:00.000-08:00

Project Rijsttaartjes

2012-02-10T00:59:00.000-08:00

Onherroepelijk te klein

2012-02-05T05:23:00.000-08:00

Ik weet niet in welke mate je kan spreken over 'graag zien' als het gaat over objecten,

maar toch, ik heb onze Pericles zó graag gezien zeg!

Mooi, handig, stevig, praktisch ... De ideale kinderwagen / buggy in mijn ogen.

Maar de tijd van afscheid is gekomen...

Sneeuw

2012-02-04T10:18:00.000-08:00

Terwijl Ida en ik op een tweedehandsbeurs van de Bond wat gerief verkochten,

genoten de thuisblijvers van het restje sneeuw dat in onze tuin te vinden was.

Relax, zo hebben we de weekends graag.

Gelulen, ampulen en globulen

2012-02-03T04:13:00.000-08:00

Oké, ik heb mijn beeld bijgesteld. Ik zie homeopathie niet langer als placebo-kunde, maar als de eeuwenoude, Chinese visie op gezondheid. Of het zal helpen, weet ik niet, maar we kunnen maar proberen. Momenteel is Marijs een week van haar aërosol af en - hout vasthouden - geen onrustwekkend gehoest of gerochel. Aan de homeopathie kan het echter nog niet liggen, want daarmee zijn we pas dinsdag kunnen beginnen. (De helft van die handel diende specifiek besteld en gemaakt te worden, en dat vergt tijd.) Maar dat zowel de apotheker als de osteopaat heel erg boften over onze koper-goud-zilver-kuur voor Marijs, en over de 3 andere kuren waarvan ik amper weet hoe ze uit te spreken, geeft moed. Maar wellicht is ze dus gewoon goed in form omdat ze momenteel niet in contact komt met etter, hoestbuien en snot. De grote test komt er dus pas in de week na de krokusvakantie, als ze opnieuw naar de opvang gaat: zal ze tegen dan wat meer weerstand hebben? 't Wordt spannend afwachten, en ondertussen geniet Missy van de extra, exclusieve aandacht van ouders en grootouders.

We mogen dus echt niet klagen momenteel.

Al blijven de ochtenden benauwelijk vroeg.
Zouden er eigenlijk geen homeopatische kinderslaappillen bestaan?

Post aan haar papa.

2012-02-02T02:54:00.000-08:00

Ik vond het 2de kleuter al groots in de evolutie van Ida, en we merken het nu ook weer bij Palle, maar het 1ste leerjaar dan! Wat die zesjarigen in enkele maanden onder de knie krijgen, het is fenomenaal. Respect voor de juf, want ik zou er alleszins geen begin aan zien.

Daar waar Ida in augustus vorig jaar enkel wat namen kon krabbelen in drukletters, en er van lezen nog totaal geen sprake was, leest ze nu al 's morgens luidop de krantenkoppen: "Een schrijfster van tegendraads fluweel" of "Poperinge vreest voor toekomst treinstation." Indrukwekkend! Irritant soms ook wel, als ik de pagina wil draaien die zij net bekijkt - sorry ma, ik was ook zo zeker?

Een echt leesbeest is ze nog niet, maar dat komt wel, als het lezen op zich geen inspanning meer vraagt, en ze zichzelf kan vergeten in een mooi verhaal. Wat wel al lukt, zijn brieven schrijven. Eventjes het briefgeheim negeren, want 't is er eentje om bij te houden. Wat wordt ze groot!

De minderjarigen van Nummer 81

2012-01-30T09:34:00.000-08:00

Gehomeopathiseerd

2012-01-27T04:17:00.000-08:00

Goed, dan word je wanhopig en onderneem je stappen die enkele weken of maanden eerder onmogelijk zouden zijn geweest. Stappen die een behoorlijk radicale ommezwaai in je denkwijze vergen, daar gaat een beetje tijd over namelijk, bij mij toch. Nochtans ben ik 5 jaar geleden ook zwaar overtuigd geraakt van osteopathie, of alleszins van onze osteopaat toch, dus dit moet ook kunnen zeker?

Vandaar dat Marijsje en ik deze ochtend naar de homeopaat trokken, een dame met een echt doktersdiploma! Mijn beeld van homeopathie zijn potjes met een kleurrijke tekening op (alsof je niet kan lezen), die je op het eind van het jaar in afslag aan de kassa van het Kruidvat kan kopen omdat ze bijna over tijd zijn. 't Zal wel een fout gedacht zijn, want de kuren die ik straks ga halen, komen van de apotheek, nog zoiets dat me geruststelt.

Dus ja, we moeten het maar eens proberen, want de klassieke geneeskunde lijkt een beetje 'tende' met onze Miss Marijs. Zoals gevreesd, wordt de aërosol afgeschaft, wat bij mij toch enigszins voor stress zorgt. Maar - punt gescoord door de dokter die ongetwijfeld de vertwijfeling maar van mijn gezicht te lezen had: mocht het te slecht gaan zonder, dan mogen we nog altijd een ampul Atrovent verstuiven. En eens bellen naar haar bij twijfel.

Nog een punt: de dokter gaf in medische termen aan wat ik aanvoel als moeder. Namelijk dat er "iets" mankeert aan Marijs. "Iets" is niet in orde, en ja, ze is vrolijk en ze moet niet overgeven en ze is lief en ze praat goed, alles ziet er oppervlakkig perfect uit, maar toch is er "iets". Wat de homeopaat bevestigt: inderdaad, er is iets, 't is zelfs meer dan duidelijk en logisch ook. Ziet ze het aan Marijs' nagels, haar tong, mijn voorbereidend verslag van 4 pagina's (waaraan zij "een uur en een kwartier gewerkt heeft") of de foto... Geen flauw idee. Maar ze ziet iets en ze beweert dat ze er iets aan kan doen - daar waar de huis- en kinderartsen vooral zegden: "We moeten hopen dat ze eruit groeit, en ja, slecht slapen, dat kan in fases gaan hé." Waarmee ik zeker die artsen niet afschiet trouwens, integendeel. Ons aërosoltoestel blijft hier nog wel even staan, want ik ga eerst moeten zien voor ik kan geloven. Maar het advies van iemand die zo overtuigd en overtuigend beweert het ondefinieerbare probleem te kunnen oplossen, gaan we zeker niet naast ons leggen.

Trok me ook over de streep: Marijs die zich gewillig liet onderzoeken door een dokter die ze nog nooit in haar leven gezien had, een dokter die haar aansprak met "lieveke", zei dat het een wijs kind was en dat Marijs haar "goed kon aanvoelen". Die laatste 2 zijn kantje boord voor mij en mijn nuchtere zelf, maar hey, boffen met onze dochter kan nooit kwaad. Het advies om haar vis te geven, is minder evident in onze vegetarische Nummer 81, maar we kunnen inderdaad wel het fruitsap vervangen door appelsap, en wat extra aandacht voor fruit en groenten zal nooit kwaad kunnen.

Het ultieme punt scoorde de dokter trouwens door te zeggen "Natuurlijk voelen zulke kindjes zich dan niet goed, het eten en slapen gaan dan moeilijk, en dan vangen ze een vlaag voor iets waar ze zelf niets aan kunnen doen." En toen dacht ik: nog nooit heeft ons Marijsje dat ervaren. Oké, we zijn soms moe en kortaf, en dat ik haar deze morgen om 6h voor mijn eigen gemak voor de tv heb geplant, vind ik eigenlijk ook niet kunnen van mezelf, maar we hebben haar nog nooit gestraft of zo hiervoor. Ze is nog nooit uitgeput door het wenen in slaap moeten vallen, geen enkele klets op haar gat, niets daarvan. En daarin hebben we dus blijkbaar gelijk want dat verdient ze ook echt niet. Ze rammelt niet met onze voeten, we moeten gewoon zorgen dat ze weer gefikst geraakt, dat die weerstand toeneemt en dat ze geen last meer heeft van de nevenverschijnselen van de aërosol. Het onkruid met wortel en al uittrekken, in plaats van af te maaien telkens het boven de grond komt.

En zo stapten Marijs en ik buiten bij de homeopaat, € 44 armer maar met een sjakosh vol briefjes. Mijn hoofd duizelde van alles wat in zo'n korte tijd gezegd werd. Gelukkig herinnerde ik me wel nog mijn voornemen en afgaande op het laatste half uur met Marijs (goed in form, in schril contrast met de wederom vroege ochtend en de haast verontrustende passiviteit rond 8h) reden we toch maar een kilometer verder naar het zwembad, het geweldige Badhuis van Menen. 't Was superleuk, en toen kwam er een varkentje met een lange snuit en reden we naar huis, waar ze een bord vol groenten kreeg. Het eerste ministapje op weg naar herstel?

Marijs speelt hints

2012-01-27T00:00:00.000-08:00

( 't was een dwarsfluit)

Het wonder is geschied!

2012-01-25T11:54:00.000-08:00

Want voor het eerst sinds maanden hebben wij Marijsje gewekt, in plaats van omgekeerd. Oké, in de vroege ochtend was er een tutjes-intermezzo, maar we zijn verdraagzaam hier, zoiets tellen we al lang niet meer mee.

Ons jongste kind heeft dus geslapen tot 6h45. Opluchting alom: oef, ze kan het nog! De voorbije maanden zijn niet alleen fysiek nogal slopend geweest, ook mentaal wogen ze door. Ik, die niet eens echt zo'n twijfelaar ben, stond elke dag tegenover nieuwe dilemma's en afwegingen. Oké, dus jij zou haar 's morgens eens gewoon laten tieren, desnoods urenlang en dat dagen aan een stuk, omdat ze het zo wel zal afleren? Hmm, misschien, ja, maar moet dat kind de dupe worden van het feit dat er haar fysiek iets mankeert? Want er is iets niet in orde met haar gezondheid - waarom is ze anders om de haverklap ziek? Ja, dat is ze toch? Toch? Ze ziet er dan wel gezond uit, maar die zakken onder haar ogen, daar kan je toch niet naast kijken. Of zou ze echt gewoon met onze voeten aan het rammelen zijn? Ja maar, hoe kan het dan dat de nachten in de kerstvakantie net dat ietsje beter waren? En ze kriept en zeurt zoveel, normaal is Marijs toch het zonnetje in huis? Het wenen, het hangerig zijn... Zonder reden? Of is dit The Terrible Two al? Verschoon ik mijn kind: denk ik dat het fysiek is, terwijl ze gewoon het ambetant kraam uithangt? Een ambetant kraam is? Zie ik niet meer wat er werkelijk is? Maar ze had toch een dubbele oorontsteking? Ja maar, dokters stellen blijkbaar gewoon soms ook een diagnose om overbezorgde moeders mee te paaien. Maar Katrien zou dat toch niet doen? We hebben toch jarenlang in dezelfde klas gezeten? Ben ik een overbezorgde moeder? Beeld ik het me in? Lijd ik in extreme mate aan mijnkindschoonkindisme? Dat slepende beentje als ze niet in form is, dat zie ik toch echt? Of niet? Welk been is het ook alweer?

En dus jullie zouden haar eens in de kamer bij Ida of Palle laten slapen? Neen, neen acupunctuur is de enige, echte oplossing. Ze moet uit logeren gaan? De kamertemperatuur moet hoger, lager, meer dekens, minder dekens, opnieuw een slaapzak, 't is te donker, een kussen, kousjes, haar bed in een andere richting, een luchtbevochtiger, kortere middagdutjes, langere middagdutjes, het zijn haar tandjes, echinacea alleen kan haar redden, wij geven vitamines, misschien een homeopaat, blijven aërosollen...

Misschien hebben we al teveel geaërosolt en gepufft met haar, misschien heeft ze teveel antibotica gekregen in 2011? Maar hoe bestrijd je een longontsteking? We konden die koorts anders niet doen zakken... of wel? Hadden we meer geduld moeten hebben? Of is het al begonnen met de antibiotica die ik nam voor mijn borstontstekingen? Moeten we weer Probactiol geven?

Een mens zou van minder het noorden kwijt raken. Maar ze heeft dus treffelijk geslapen vannacht, en ze zingt en danst ook weer sinds een paar dagen, ze wrijft over mijn haar en zegt "Mama Lieve mooi maken", ze eet en drinkt, ze loopt weer rond als de Koningin van Nummer 81. Ze is weer gelukkig.

Dus doen wij maar gewoon verder met hoe wij het aanvoelen, zo verkeerd zal het ook niet zijn zeker?

Dus doen we wat de dokter adviseert en blijft ze meer dan een maand weg van de opvang. Ook op aanraden van de artsen blijft ze aan de aërosol, maar bouwen we, onder zorgvuldig toezicht, één beurt af - omdat ons gevoel dat zegt.
Dus laten we het dure maar hopelijk zinvolle stoelgangonderzoek doen dat onze osteopaat aanraadt, en ga ik vrijdag ook eens mijn licht opsteken bij een gerenommeerde homeopaat uit de regio.

Eén zwaluw maakt de lente nog niet, maar die zwaluw was toch verdomd welgekomen vanochtend.

Zo vader, zo dochter.

2012-01-20T00:30:00.000-08:00

En nog een hoofdstukje erbij...

2012-01-18T00:50:00.000-08:00

4 dagen. Exact 4 dagen heeft het geduurd. Na een relatief gezonde kerstvakantie duurde het 4 dagen tot het spelletje herbegon. 4 dagen opvang, en de 5de ochtend was Marijsje alweer springlevend om 4h45. Op dag 6 had ze koorts. Op dag 7 was ze redelijk - en redelijk in de Marijscontext betekent voor ons ondertussen al goed. (Als Ida zou zijn zoals Marijs soms is, zou ik denken dat die al behoorlijk ziek is). Op dag 8 zei de dokter: "Een lichte, maar dubbele oorontsteking." Hopla, ziedaar de verklaring voor die ene nacht waarin ze tussen 23h en 3h elke 20 minuten al wenen wakker werd. Van die miserie was nu trouwens niets te zien. Als ze geen Plop-hits zat te zingen, stelde Marijs interessante vragen ("Madam doen?") of deelde ze haar eigen observaties ("Madam blil. Madam kleulen".)

Het was duidelijk tijd voor een Marijs Medisch Jaaroverzicht 2011. Of neen, wacht, de ellende begon al in 2010. Van het ene via een brugje naar het andere, en dan mogen we al deze episodes niet vergeten natuurlijk. Ook de windpokken hebben we gezien, en toen was het mei en gingen we zeker geen antibiotica meer geven. Die Merced bleek uiteindelijk de killer one te zijn, al zal het warmere weer ook een rol gespeeld hebben, en oef, eindelijk wat medische rust, tot september ongeveer. Vanaf oktober zijn we weer beginnen puffen en 't ging weer volle bak vanaf halfweg november. De aëorosol bracht soelaas maar helaas slechts tijdelijk, en we dreven de dosis op, om daarna opnieuw te verlagen. Het eindejaar naderde, en ze werd weer stabiel. De nachten bleven kort, maar kijk, onze lat ligt al zodanig laag dat we toch content waren - zolang we maar geen verhalen moeten horen van baby's die op hun 3weken al doorslapen of peuters die je 's ochtends zelf om 10h moet gaan wekken.

En na 4 dagen in de opvang loopt ze dus een oorontsteking op, plakken haar ogen dicht van de etter en heeft ze koorts. "Eigenlijk", zegt de huisarts "zou je haar eens een aantal weken moeten weghouden van de opvang, zodat ze eens de tijd heeft om volledig te recuperen. Nu vangt ze zelf elk kuchje van een ander, en maakt er haar eigen aandoening van. Zelfs als Ida en Palle ziek zijn, zouden die uit de buurt moeten blijven, elke zieke eigenlijk. Weet je, een oude Ieperse kinderarts zei vroeger: Doeje em noch na den upvang, je moed ier nie mjee weerre kjeiren! En daar is iets van, maar ik weet dat het niet evident is."

Eerste reactie: slik! Slik en neen, da's gewoon onmogelijk.

Tweede gedacht: maar het is toch ook niet normaal of goed voor dat kind dat we haar volstouwen met medicatie en dat ze toch altijd het ene na het andere oploopt. Zij heeft er last van, en wij delen in haar brokken met korte en onderbroken nachten. Misschien moeten we hier toch eens over nadenken.

Hebben we gedaan dus, en vandaag gaat Marijsje voor het laatst in weken naar de opvang (ik vind het zo jammer voor haar, want ze gaat zo graag en kan er zoveel spelen met leeftijdsgenootjes Evertje en William). Vanaf donderdag staan alle troepen paraat om haar op te vangen. Met dank aan die troepen, trouwens, en met de nadrukkelijke en stilaan wanhopige hoop op beterschap. En met een nieuw dilemma: als de klassieke geneeskunde duidelijk geen antwoord biedt, is het dan tijd om over te gaan naar een alternatief?

Echt West-Vlaams!

2012-01-17T00:36:00.000-08:00

Lezen

2012-01-16T00:37:00.000-08:00

Als kind las ik veel boeken. Meer nog, ik verslond ze, niet bij tientallen maar honderden en honderden heb ik gelezen. Thea Beckman, Jan Terlouw, Astrid Lindgren, Roald Dahl, Guus Kuyer, Cynthia Voight, Anthony Horowitz... het zijn maar enkele namen die nog redelijk fris in mijn geheugen liggen. De overgang van jeugdboeken naar de volwassen afdeling maakte ik minder vlot, en nu lees ik in periodes: soms eens 4 boeken na elkaar, en dan 7 maanden niets.

Dat weet ik, omdat één van de afwijkingen die ik heb, het bijhouden is van een lijsje met alle boeken die ik las sinds 2003. Op 1 augustus van dat jaar beëindigde ik het boek 'De regels van het ciderhuis', van John Irving, voila, nummertje 1. Ik stel ook vast dat Ida een droom van een baby moet zijn geweest, want in de maand na haar geboorte, las ik maar liefst 4 boeken. Er zijn ook grote gaten: tussen februari 2008 en oktober 2009 las ik, behalve de Flair en de Humo allicht, niets. Enkele dagen voor Marijsjes geboorte beëindigde ik 'Handboek van een pyromaan' van Brock Clarke, maar dat herinner ik me zelfs zonder mijn lijstje erbij wegens de bijzondere context.

Het beste boek tot nu blijkt 'Steppewolf' van Herman Hesse, waarvan ik me nog wel één en ander herinner. Waarover 'Jachtterrein' van Anthony Mc Gowan gaat, weet ik absoluut niet meer, maar op 13 december 2004 kende ik het een even hoge score toe. (Ja, ja, quoteren hoort er ook bij.) De laagste punten toegekend gaan naar 'Package Deal' van Inge Pelemans - zelfs niet met de hakken over de sloot.

Het 120ste boek beëindigde ik vrijdagochtend laatst, en ochtend is bij ons ergens zo rond 5h10, toen Marijs net haar melk binnenhad, en ze ook zat te eezen in de zetel. Een mooi werk, dat de leeshonger weer aanscherpte - want het was alweer van augustus vorig jaar geleden. Dus als iemand me een opvolger kan aanraden voor 'Het Winterpaleis' van John Boyne? Dan steek ik al die auteurs en titels in mijn gsm, en kan ik gericht zoeken in de bib. Mijn doelgerichtheid en ik zijn u dankbaar.

Het meest gehoorde zinnetje in huis

2012-01-15T00:33:00.000-08:00

"Maijsje ook! Maijsje ook"

Bestaat ook in de variant

"Ikke ook! Ikke ook!"

Wordt herhaald naar believen.

Staat in rechtstreeks verband met wat de andere aan het doen is.

Wordt vaak gevolgd door:

"Oed edaan Maijsje!!"

Zomaar een zaterdag...

2012-01-14T07:27:00.000-08:00

"Maar wij verveeeeeeeeeeeeelen ons.Wat moeten wij doe-oe-oen?"

Om dan een geniale inval te hebben: "Misschien kan je boven gaan spelen?"

Waar ze 3 uur later nog steeds zijn. Rolluik naar beneden, sfeerlampje aan, donsdekens en knuffeldieren, muziek, enkele sinaasappelen, koekjes en water; meer hadden ze niet nodig blijkbaar.

"En ga je nu weer naar beneden mama?"

GRAAG!

Top!

2012-01-11T10:00:00.000-08:00

Zo'n soort vader hebben onze kinderen dus: ene die hen de woensdagnamiddag in de auo laadt en er een boswandeling mee gaat doen.

Pallepraat

2012-01-10T00:47:00.000-08:00

"Amai, ik vind dat mooie huizen hier in deze straat... Maar eigenlijk vind ik de hele wereld mooi."

Toch een voornemen!

2012-01-08T01:53:00.000-08:00

"Ja ja, naar Brugge gaan en niets kopen zeker?" grinnikten mijn collega's meewarig. 't Was duidelijk dat ze me gepakt en beladen met shoppingtasjes zagen terugkeren, maar toch meen ik het als ik zeg dat ik ietsje bewuster wil consumeren (vanaf) dit jaar.

Komt het door de confrontatie met onze uittreksels, of door de grote, kostelijke plannen voor 2012?

Door met enkele mensen te praten over geld?

Door de inspiratie op het net?

Door de lichte gene die ik voelde toen ik Ida's t-shirts telde?
Door de overvloed aan speelgoed in huis, terwijl ze nu met 3 gewoon politie aan het spelen zijn op een oude matras die tijdelijk in de living ligt?
Of toen ik besefte, dankzij wat oude foto's van Ida, dat er nog een ongeopende kledijdoos maatje 86 - 92 boven op zolder stond, en dat terwijl Marijs zeker geen kleren tekort heeft?

Het zal wel een combinatie van alles zijn.

En dus keerde ik van Brugge terug met een nieuwe riem (want mijn oude is net niet kapot) en met warme handschoenen voor het fietsen. Mission accomplished! Maakte me dat vrolijk? Bwa neen, het is echt wel gezelliger thuiskomen en de oogst enthousiast op tafel te zwieren. Echt waar, ik vind dat tof! Maar dat stukje geluk ervaarde ik al met mijn 2 paar nieuwe Naturalista's (1 gekocht en 1 gekregen) en met enkele t-shirtjes uit de Artex. En dat was voldoende voor dit jaar - al geef ik toe dat de assorti sjakosh en portefeuille van Oilily echt kittelden in mijn handen.

Als je er eventjes bij stilstaat, gaat er zo ongelooflijk veel over kopen en consumeren. Aan dat pinterest-gedoe heb ik me gelukkig nog niet laten vangen. Super hoor, een wall vol droomboomhutten, design keukentoestellen, kleurrijke hebbedingetjes, superdeluxe fototoestellen... Maar het legt wel de focus op wat je allemaal niet hebt, en wat je misschien wel denkt te moeten nastreven. En bovendien spendeer je uren achter een computerscherm te klikken en klikken. Ik doe dat nu al meer dan me lief is, om eerlijk te zijn - zie me hier weer zitten zeg, tsss!

Ik heb het precies een beetje gehad met dat nastreven van het ideale koopje, die Groupon-aanbiedingen die je plots het gevoel geven dat je iets nodig hebt terwijl je er zelf in de verste verte nog nooit aan gedacht had. En door er meer over te lezen, neemt mijn motivatie toe om hier echt (een klein beetje) paal en perk aan te stellen.

't Helpt natuurlijk wel dat mijn trouwkleed al maanden in Ida's kast hangt.
Moet ik daarvoor toch niet meer het stad gaan afdweilen.

Less is more?

2012-01-06T00:35:00.000-08:00

Geweldig is het, om artikels te lezen die niet over naaisels, weekmenu's of kinderen gaan. Echt inspirerend, ik werd serieus aan het denken gezet. Dus toen ik noodgedwongen mijn kleerkast diende leeg te maken wegens schilderwerken, nam ik de hele inhoud mee naar beneden om grondig onder de loepe te nemen. Hopla, alles op tafel.

Het merendeel doorstond de selectie. Sommige stuks werden voortijdig doorgegeven aan het nageslacht.

Andere belandden op het twijfelstapeltje, en dat stapeltje resulteerde in:

alsnog in de eigen kast, naar vriendinnen of familie, of weg ermee.

En raar maar waar: dat deed deugd.

Less zal warempel nog more zijn.

Smartgamen en baddouchen

2012-01-05T08:03:00.000-08:00

Dagelijkse kost

2012-01-03T00:39:00.000-08:00

Domoor

2012-01-02T00:39:00.000-08:00

Kabouter Kwekkie

2011-12-31T08:56:00.001-08:00

Nog een paar punten

2011-12-30T12:34:00.000-08:00

Ondanks de alarmklok genaamd Marijs die vanaf 4h begint te gillen - kortom, het gaat van kwaad naar erger - en ondanks de inslaapmoeilijkheden - er is wel altijd wat, of hormonen of telefoontjes of wilde trouwideeën (een mens zou bijna blij zijn dat hij gaat werken en daardoor uitgeput in slaap valt nog voor zijn hoofd op het kussen ligt) - blijven we ons best doen. Stonden dus op het programma de laatste dagen: het bos, Dauwe, oma Kortrijk, soldenschoenen shoppen, heel veel Uno, Regenworm Junior en zelfs Rummicub, een redelijk tegenvallende toneelvoorstelling voor kinderen, 't stad in met Petra en co en met mammie, en enkele winkels. Valt goed mee, voor een stel ouders dat zich de laatste ononderbroken nacht zelfs niet meer herinnert.

1 punt

2011-12-27T11:46:00.000-08:00

"Het is zeker al na 6 uur", mompelde Karel deze morgen, toen Marijs begon te mama-en, en de wekradio geen uur aangaf - elektriciteitspanne gehad blijkbaar vannacht. 't Was hoe dan ook nog eens aan mij, dus nam ik Miss Alive And Kicking mee de trap af. Slik! 5h38, las ik op de microgolfoven. Ik gaf het rekensommetje snel op: om 22h30 naar bed, om 23h terug naar beneden, om 23h45 een 2de moeizame slaappoging - dus pakt nu eens: geslapen van 0h30 tot 5h30? Aargh, dat wou ik niet eens weten. Al een geluk dat ik wat kan bogen op enige vers opgebouwde kerstvakantiereserve, de ochtend verliep best vlot. Met Hannah op bezoek entertainden de oudsten zichzelf, Marijs tsjoolt sowieso overal achter, en Judith sliep vooral eigenlijk.

Maar dan... Na het eten en opruimen opnieuw aan tafel, met een bokkepootje en een boekje erbij, om even later naar de zetel te verhuizen waar Palle met zijn charmante zelf een dekentje komt leggen op me, en me zijn knuffels toestopt. En dan hang je er bijna aan natuurlijk. Dan wil ik eigenlijk niets liever dan de nieuwe Humo doorbladeren, of wat tv zien, en that's it. Omdat we echter op meme's uur gegeten hadden, en Marijs overdag niet langer dan 2h slaaptijd krijgt, hadden we nog een lange, lange middag voor de boeg. 13h30 in volle vakantie: wat doen we met de rest van de dag zeg, als ik niet gewoon in de zetel blijf liggen?

Dus op naar het zwembad. Zin had ik absoluut niet, maar ja, had ik daar geen voornemen gemaakt? En het was tof eigenlijk: Ida bewees dat ze nog steeds 100 meter kan zwemmen, Palle deed dingen die hij zelf heel dapper vond, en Marijsje plonsde met haar papa in het warmste bad. En kwamen we daar ook niet Rebecca en co tegen zeg, hoe toevallig was dat! Bij thuiskomst dan nog een pot soep gemaakt, ook beslist over de luttele 25 trouwinvitaties die we nodig hebben, en één en ander afgesproken in verband met alle feesten die in de eerste helft van 2012 op het programma staan. Een lange, maar vruchtbare dag dus. Applaus voor mezelf! En Karel bestelde nieuwe vensterbanken, eindelijk komt dat ook in orde zeg.

Niet dat dat wil zeggen, Marijs, dat je morgen wéér zo vroeg moet wakker worden. De ochtendstond heeft maar een heel beperkt aantal keren goud in de mond, en eigenlijk is jouw limiet al zwaar overschreden.

Marijs praat ook

2011-12-26T22:13:00.000-08:00

"Oeiejoeiejoeie, gevallen!" terwijl ze cornflakes op de grond gooit.

Familie Jeansbroek wenst iedereen een fijne eindejaarsperiode!

2011-12-24T13:15:00.000-08:00

Matjes

2011-12-21T00:45:00.000-08:00

Doen!

2011-12-19T00:22:00.000-08:00

Dit weekend organiseerde mijn werk een toneelvoorstelling voor kinderen, we gingen er met ons vijven heen, en ik dacht: "We moeten dat meer doen." Datzelfde idee had ik ook toen we naar Kapitein Winokio gingen enkele weken geleden.

Palle was verdrietig trouwens omdat het optreden te vroeg gedaan was,
vandaar het totje.

Vrijdag had Marijs afspraak bij de osteopaat, en omdat ik toch zo goed als langs haar huis passeerde, sprong ik even binnen bij Rebecca; was me dat lang geleden dat ik Tess nog had gezien! Ik kon wederom alleen maar denken: "Moet ik meer doen!" Zelfde gedacht trouwens toen ik enkele weken geleden de Poperingse markt aandeed met Marijs, en nog een ommetje maakte naar het Frimoutpark.

Zaterdag trokken we na de voorstelling naar de kerstmarkt in 't stad, en we aarzelden niet lang toen een huifkar gratis rondjes deed in het cemtrum.

Opnieuw: moeten we meer doen, want zulke dingen zijn leuk. En dat vergeet ik soms, leuke dingen doen. In Nummer 81 kan je namelijk eindeloos opruimen, zagen, strijken, stofzuigen, verbouwen, kasten uitkuisen, eten maken en noem maar op... En soms schieten de ontspannende, toffe dingen er een beetje mee in. Eigenlijk wel spijtig, want sowieso hebben we een machine die goed draait, 't is niet dat een uitstapje hier of een activiteitje daar heel onze menage doet ontsporen.

't Zou niet slecht zijn trouwens als ik een beetje minder zou lijden aan het "geen courage-syndroom": neen we gaan niet zwemmen want straks is Marijs nog zieker, neen we gaan niet knutselen want het zal hier weer proper zijn, we blijven thuis want ik zie dat niet zitten met die 3 alleen op stap, en ja steek maar de tv aan hoor, het mag.

Kort samengevat: ik moet gewoon meer doen en meer ja zeggen. Ja dus, Palle, je mag schilderen.

Goed begonnen dus. En dinsdag ga ik eten met Petra en in plaats van vlug wat recup te nemen over de middag, heb ik een halve dag verlof genomen zodat er geen haastjerepje is. Manmanman, 't is nog geen Nieuwjaar en ik ben hier al allemaal voornemens aan het waarmaken zeg!

Moeten er nog ballonnen zijn?

2011-12-17T10:18:00.001-08:00

Drie op een rij

2011-12-16T07:16:00.000-08:00

Oma heeft een Nummer 81 kleinkindergroepsfoto nodig om kerstkaartjes te maken

zoals geleerd in de computerles?

No problemo!

Oef!

2011-12-09T22:11:00.000-08:00

Donderdagochtend bij de huisarts, en hopla, 24h later al bij de kinderarts. Die al Marijsjes medische episodes van het voorbije jaar doorneemt en haar onderzoekt, vooraleer een longfoto te bestellen - snap ik - en een zweettest laat afnemen om muco uit te sluiten - muco, slik.

Maar leve België en onze medische wereld, want na 2h en 23 minuten kunnen we volledig onderzocht het ziekenhuis verlaten, en de kinderarts houdt belofte: amper 2h later belt ze met het resultaat. Geen muco. Wel een stel veel te tere longen, en een aërosolkuur tot aan de lente of desnoods erna.

Nog nooit zo blij geweest dat we maandenlang zo belachelijk vroeg gaan moeten opstaan voor onze Madam!

Genieten van een vrije dag...

2011-12-08T12:40:00.000-08:00

... bij de huisarts (die het niet normaal vindt dat Marijs, ondanks de intense behandeling, nog steeds zo piept en kraakt en ons doorverwijst naar de pediater, we weten dus alweer wat doen morgen), in de Bent, de Mediamarkt, de C&A, de Dreamland, de Hema, een veel te dure portefeuillewinkel, de H&M, de Standaard Boekhandel, terug naar de H&M, de Veritas, de Club, terug naar de Standaard, Sauna R, de Euroshop, Baby Company, Colora, de diëtiste en de fruitwinkel. Zot... Ik heb echt al veel nagedacht over dit artikel van de Beroemdste Ieperse Blogster - mijn absoluut favoriete blog - en misschien moet ik het ook wat meer toepassen in mijn leven. Niet dat ik vandaag iets aan mezelf heb besteed hoor...

Achter de façade

2011-12-05T03:33:00.000-08:00

De plaatjes zijn idyllisch en de woorden spreken van geluk en gezelligheid. Zoals zondag, toen Palle en ik samen op stap gingen, hand in hand een half uur op de Plopsa-trein zaten, alle rustige attracties 2 keer deden, huppelden door het park en samen een koekje deelden. Dat is de ene zijde.

Je kan echter ook een andere focus leggen: de kant die de blog niet haalt. Zoals hoe we al wekenlang elke morgen om klokslag 5h10 wakker worden door een tierende Marijs. Hoe één van ons zich met loden schoenen en een slaapkop naar beneden dient te sleuren met haar. Hoe – als het mijn beurt is – ik dan probeer nog enkele minuutjes verder te slapen in de zetel, en hoe ik me kwaad maak op haar om geen enkele andere reden dan vermoeidheid. Hoe ik merk dat Ida en Palle soms ook een vlaag vangen die ze eigenlijk niet verdienen, om dan nog niet van de communicatie tussen Karel en ik te spreken. Hoe ik me erger aan zijn eindeloos schoolwerk, en hoe ik me erger aan mezelf omdat er niets meer uit mijn handen komt zonder nadrukkelijke inspanning. Omdat het vooral van 'moeten' is, en veel minder van 'mogen', laat staan van 'willen'. Hoe ik weet dat ik best om 20h in bed kruip gezien onze ochtenden en mijn nood aan slaap, maar hoe vreselijk ik dat vind. Hoe ik soms al het speelgoed waarover ik bijna mijn voeten breek, zou willen wegschoppen, in plaats van samen met Marijs alles voor de elvendertigste keer weer in de bakken te steken. Hoe ik soms liever alleen maar boterhammen zou eten, of niets eigenlijk, omdat ik het eindeloze warmetenkoken zo kotsbeu ben, en er toch geen inspiratie voor heb. Hoe ik mezelf staande hou met cola. Hoe ik die ene vrije en kinderloze dag volprop met kerstcadeaus kopen, naar dokters en bibliotheken en fruitwinkels en de Colruyt tsjolen, en organiseren wat er verder nog moet gedaan worden.

Hoe mijn ochtendhumeur soms duurt tot ik weer ga slapen.
Hoe jullie daar ook eens deel van mogen uitmaken.
En dan doen we morgen weer alsof alles oké is, afgesproken?

Doorgehakt

2011-12-01T08:04:00.000-08:00

Dat we gaan trouwen volgend jaar, de 14de juli om 11h30, met Steve en Sofie als getuigen en dat we dat gaan vieren in Zillebeke. Dat we geen mensen zijn voor een traditionele trouwpartij, dat we onszelf absoluut niet als het middelpunt van een avondfeest zien, en dat we liever in alle vrijheid ons eigen ding doen. En ons eigen ding, da's dan meer een tuinfeest-achtig iets, tot zover waren we al gekomen.

En toen zaten we blok, want daar dook The Big Question op: wie nodig je dan allemaal uit voor dat feest? Inviteer je je hele adresboekje? Iedereen die ooit je weg kruiste? Goede vrienden van 10 jaar geleden? Vraag je de mensen die een geboortekaartje van Marijs kregen? Vraag je diegenen die haar kwamen bezoeken? Natuurlijk komt de dichte, maar ook de uitgebreide familie? Vraag je je collega's? Vraag ik dan enkel die van Ieper, of al mijn collega's van West-Vlaanderen? Wat gek, dan ontmoet ik op mijn eigen trouw hun partners, die ik van haar noch pluimen ken. Vraag je ook mensen met wie je zelden een woord wisselt, of vraag je enkel je vrienden die je geregeld ziet en die een rol van betekenis spelen in je leven? En wat met onze kinderen trouwens? Hoe zien we dit feest voor hen? Eigenlijk wil ik wel dat zij elke gast op zijn minst herkennen, en dat ze van de ene naar de andere kunnen dartelen zonder verloren te lopen of ongemakkelijk te zijn. Ons feest is per slot van rekening ook hun feest.

En dan is dan nog maar de theorie. De praktijk is dat je al deze mensen een stoel moet kunnen geven, of toch minstens een tafel om aan te leunen, en dan hebben we nog niet gesproken over spijs en drank. Maar eigenlijk willen we ook wel eens écht op reis gaan met heel de menage. Wat dan als elke euro naar het feest is gegaan? En is dat eigenlijk wel juist, zoveel geld spenderen hieraan, als er rotte voordeuren, onafgewerkte plafonds en nog te betalen facturen zijn? We zijn per slot van rekening geen pril koppel meer dat nog aan alles moet beginnen, maar een gezin met 3 kinderen, met een huis, afbetalingen en verantwoordelijkheden.

Even tellen dus: 68 plus 40 plus 20 plus 56... 184, slik, dat is wel heel veel. Ligt dat binnen onze mogelijkheden? En willen we het eigenlijk wel op die manier? Handje schudden, zoenen geven en hopla naar de volgende? Moeilijk, eerlijk waar, en voer voor wekenlang gepieker, gepuzzel en gereken. Overleg ook: Griet en Ben, hoe hebben jullie dat gedaan? Mieke, wat vind jij van alle argumenten? Pa, wat zeg jij?

Dilemma's, dilemma's, dilemma's, tot we er na weken - wat zeg ik, maanden - toch uitgeraken. Misschien worden er wat gevoelige snaren geraakt, wie weet, maar ergens moet er sowieso een lijn worden getrokken. Dat is nu gebeurd. Opluchting! Kunnen we eindelijk beginnen dromen over de praktische invulling van onze eigen feestdag!

Work in progress

2011-11-30T11:01:00.001-08:00

Dat vraag ik mij nu eens af...

2011-11-27T10:49:00.000-08:00

- Hoe ik aan zoveel was geraak. De 2 manden vol gestreken kleren zijn nog maar net op de 1ste verdieping beland, als er alweer een lading hangt te drogen, en een stoel vol strijk klaarstaat en dan doe ik nog alsof ik de wolwas niet heb gezien, om nog maar niet te spreken over de verse lakens.

- Waar al ons geld toch heen gaat. Oké, we betalen een huis en verbouwingen af, Lucia komt kuisen, en we eten en drinken, we verwarmen en betalen kinderopvang, noem maar op. Dat lukt trouwens, want we hebben allebei een deftig betaalde job. Maar toch, soms is het nipt en dát snap ik niet. Want: we gaan zelden uit (eten), we fietsen vooral naar het werk, de kinderen hebben misschien wel veel kleren maar die zijn niet zo duur, als ze al niet tweedehands zijn. Bijna al het water dat we verbruiken komt uit de regen- of waterput, we hebben energiezuinige vloerverwarming en een nieuwe brander, de laatste 2 zomerreisjes brachten we in mijn broers huis door, onze enige auto is tweedehands. Oké, we drinken Coca-Cola en Alpro Sojamelk, maar voor gewone melk, of pampers, of fruitsap en zo moet er zeker geen merknaam op staan. Misschien verwacht ik gewoon te veel en is het een illusie om echt 'over te komen'? Want eigenlijk mogen we niet klagen hoor, ik besef dat wel. Maar toch: als ik mij bijvoorbeeld probeer in te beelden dat, stel nu eens, Ida misschien een Erasmusjaar wil gaan volgen in Denemarken als ze 23 is, terwijl Palle in het 3de jaar hogere studies zijn jonger zusje Marijs op sleeptouw neemt die ook aan haar kotleven begint... Slik...

- Wie die belachelijke "spoel maar door het toilet" wc-rolletjes heeft uitgevonden, en waarom eigenlijk, en zou er daar echt een mens naar op zoek gaan in de supermarkt?

- Hoe het toch kan gebeuren zonder dat ik het zie: 's avonds bij het slapengaan wordt - op goede dagen weliswaar - alles opgeruimd, in de vaatwas gestoken, in speelgoedbakken gedropt, kussens worden opgeschud en stoelen onder tafel geschoven, kortom: alles ziet er clean en proper uit. En dan komen we de volgende dag met 5 personen om 7h beneden en tegen 8h is het een slagveld. Het gebeurt, ik kijk erop toe, maar ik zie het niet.

Ja ja, het boeiende leven van een 32-jarige moeder...

Lezen

2011-11-26T00:25:00.000-08:00

En zo blijven Bumba-boekjes bruikbaar: als je 6 bent, begin je ze echt te lezen.

Marijsje volgt de werken op

2011-11-25T00:03:00.000-08:00

2 handen op 1 buik

2011-11-22T13:34:00.001-08:00

De sportievelingen van Nummer 81 (met dank aan Leen van Pieter)

2011-11-20T10:43:00.000-08:00

Karel loopt 9 km en Ida fietst 9 km naast hem.

Pallepraat

2011-11-20T10:16:00.001-08:00

"Hoe oud was die dan wel?"
Palle: "Stok"

Liefste peter en meter ...

2011-11-19T00:57:00.000-08:00

Je kan nooit vroeg genoeg beginnen aan de nieuwjaarsbrieven...

Pallepraat

2011-11-18T08:38:00.000-08:00

"Ida toch, je bent een echt suikermondje!"
Ida: "Neen, ik ben een suikerklontje."
Palle: "Dan kan je jezelf oplikken."

RIP onze lieve Titus

2011-11-17T11:28:00.001-08:00

Netwerken

2011-11-15T00:00:00.000-08:00

Netwerken, niets voor mij. Als het als werkwoord gebruikt wordt, tenminste. Ik netwerk niet graag, dat is me veel te doelgericht en bewust, terwijl ik meer hou van spontaniteit, organische groei en gewoon je strepen verdienen. Och, ik snap amper zelf wat ik bedoel, laat staan dat ik het deftig kan uitleggen. Ik hou daarentegen wel van netwerken als meervoud van een zelfstandig naamwoord.

Marijsje is gecrasht, niet echt het meest shocking nieuws, want het zat er al van mijlen ver aan te komen. Slechtere nachten, vroegere ochtenden, hoesten, snotteren, kriepen en dan die gekke beentjes. Volgens de echo is er echter niets aan de hand met haar heupen, maar zijn haar longen wederom de boosdoeners. Na weken van puffen betreden wij dus de wereld van de aerosol. Niet leuk, maar het verzinkt totaal in het niets vergeleken met de drama’s die ik gisteren op het werk te horen kreeg. Jawel, in het meervoud: drama’s, fjiew, het was me het dagje wel.

En dan denk ik: “Godzijdank dat wij op zoveel mensen kunnen rekenen.” Marijsjes maandagochtend begint zwaar in mineur, 1 telefoontje en ze mag naar oma, en oké, oma brengt haar wel naar de echografie, zodat we een dag eerder uitsluitsel hebben. Mammie stelt voor om woensdagvoormiddag te komen thuiswachten, zodat ons kleine juffie ook dan de deur niet uitmoet. Ik zit nog maar net op mijn velo naar het werk, en Griet smst al om te horen hoe het met haar is nu. Famke haalt op Nelles naam een aerosoltoestel af in de thuiszorgwinkel, en passeert ondertussen ook nog in de apotheek. Er wordt gefacebookt over onze dochter, gemaild, afgesproken, geïnformeerd, gesmst, gebeld. Dat doet deugd, echt waar. Leve ons netwerk! En hopelijk leve de aerosol ook, want tegen woensdagavond moet de koorts verleden tijd zijn, of het verhaal krijgt een noodgedwongen staartje.

Eindeloos

2011-11-12T04:17:00.000-08:00

En terwijl aan de andere zijde van de tafel geknutseld wordt, volhard ik in de fotoalbums, met het einde nu weer ietsje meer in zicht. Zodat we dan een nieuwe bestelling foto's kunnen laten komen.

Sint Maarten

2011-11-11T04:16:00.000-08:00

Voor die ene keer dat Marijsje langer sliep

(weliswaar omdat ze midden in de nacht al kot gehouden had),

voor die ene keer dus stonden die andere 2 al om 6h in onze kamer.

Bedankt, Sint Maarten, bedankt!

Pallepraat

2011-11-11T04:04:00.000-08:00

Palle tegen mammie aan de telefoon: "En ik heb ook een paard gekregen. Maar wel geen echt paard hé, of het zou hier stinken naar kaka."

Titus van ver, van dicht en van nog dichter.

2011-11-08T05:58:00.000-08:00

Buitenspeelweer

2011-11-06T00:21:00.000-07:00

De dames

2011-11-05T09:58:00.001-07:00

Pallepraat

2011-11-04T10:53:00.001-07:00

"Maar als sigaretten zo ongezond zijn, waarom verkopen ze dat dan eigenlijk?"

Dat dat hier alleszins al goed begonnen is, Leen!

2011-11-03T00:40:00.001-07:00

Boulogne-Sur-Mer

2011-11-02T00:06:00.000-07:00

Een plafond voor keuken en berging!

2011-10-31T00:34:00.000-07:00

verbouwingsmodus: aan

2011-10-29T02:07:00.000-07:00

Een anderhalfje Marijs

2011-10-28T00:00:00.000-07:00

Anderhalf jaar geleden waggelde ik nog enkele uren rond met haar in me,

niet eens wetende of zij het was of Bastijn die ik meezeulde,

en ondertussen stapt Marijsje zelf overal heen waar ze wil.

Om maar te zeggen dat er hier volop geëvolueerd werd ondertussen.

Het park staat weer op zolder, de babycook vergaart stof, en zijzelf zit op een hoge stoel zonder tafeltje ervoor. Ze slaapt onder een donsdeken, niet langer in slaapzakjes. Ze antwoordt op vragen en maakt zinnen. We gebruiken minder en minder onze Pericles buggy, en steeds vaker het plooigeval. Ze probeert zelf de trap op te kruipen en kan al heel goed duidelijk maken wat ze wil. Als ze wakker wordt, staat ze recht in haar bed en roept ze tot we haar komen halen. Tieren van colère kan ze ook goed, trouwens. Tevreden is ze dan weer als ze weg kan: van zodra je haar fietsstoel bovenhaalt, gaat ze op zoek naar haar jas, en je moet haar ook geen 2 keer vragen of ze mee wil met de auto. Ze speelt graag buiten, zelfs al is het koud en zelfs al is ze alleen. Als ze haar kattenvrienden maar in de buurt heeft, dan is ze al lang content. Ze doet graag alsof ze belt met mijn gsm, en is niet akkoord als ik hem afneem. Ze houdt van Piet Piraat, "Kabouter hoi hoi". Ze heeft al vrienden, en een leven los van het mijne. "Illiam auto pot! Liesshe pop. No waf waf."

Maar de opvallendste evolutie is misschien wel dat ze niet meer zo opvallend is: Marijs is niet langer het baby'tje dat compleet andere zorgen nodig heeft dan haar broer en zus, het kindje dat uit een eigen potje eet en dat met ander speelgoed speelt.

Neen, meer en meer is ze, ook op praktisch vlak, eentje van de bende.

Eentje van onze bende.

Opvoedingszinnetjes

2011-10-22T08:07:00.000-07:00

Kleine kindjes kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen... Ik begin zo te geloven dat het klopt. Een jaar geleden waren wij aan het zorgen voor Marijs, en nu zijn we haar aan het opvoeden. Opvoeden, crap zeg, klinkt zo ongelooflijk gewichtig, en dat is het eigenlijk ook wel. Ik heb er eigenlijk weinig uitgesproken principes over, alhoewel ik natuurlijk wel een gedacht heb over beleefdheid, bedtijd, wat mag en niet mag, wat ik verwacht van hen, wat niet, noem maar op. Maar echte principes... 't Zijn meer zinnetjes eigenlijk, opvoedingszinnetjes.

Onlangs las ik ergens "Je moet kinderen opvoeden zodat ze het later zonder jou kunnen redden", die blijft wel in mijn hoofd hangen. Klopt als een bus, geen twijfel. Maar toch wel gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is geweldig als je je kinderen ziet opgroeien en openbloeien, maar ik moet toch een krop in mijn keel wegslikken als ik Ida zie in haar chirokleren, en ik kan zo massaal genieten van een oprechte Palleknuffel dat ik er niet eens mag aan denken dat hij ooit misschien wel beschaamd zal zijn voor mij. Natuurlijk wil ik dat ze later hun mannetje staan in de wereld, hun plan trekken, een eigen leven opbouwen, vrienden hebben die ik niet eens ken... Maar sneller dan het nu gaat, toch liever niet hoor. De idee van Ida die de trein opstapt voor een weekje kot in de grote stad, slik! Alhoewel ik er ergens ook wel vertrouwen in heb dat alles komt op zijn tijd. Kon ik amper Marijsjes eerste kleertjes opvouwen toen die te klein werden, dan ben ik nu reuzeblij dat het park eindelijk weg is uit onze living, en bezorgt de gedachte aan een zekernietgeplandnochgewenstmaarpuuralsveronderstelling 4de kind me hartkloppingen. Dat ik ooit nog eens ging zeggen "een baby, neen bedankt", dat had ik 2 jaar geleden niet kunnen geloven, dus wie weet waar ik zal staan over 12 jaar, als Ida 18 is. (Over 12 jaar al!! Oh neen! Wat een shock!!!)

Nog zo ene die ik probeer niet te vergeten: dat je iemand soms helpt door hem niet te helpen, en dat zaken uit handen nemen - wat vaak de gemakkelijkheidsoplossing is, want dan zijn ze niet verdrietig of niet boos, dan wenen ze niet, dan gaat het veel sneller - ook niet zo'n geweldig idee is als je op het eerste gezicht soms wel denkt. Want vroeg of laat moeten ze er toch door, en uitstel maakt de ellende soms groter dan de korte pijn. Ach ach ach, een geweldige theorie is het maar daarom niet altijd even haalbaar of wenselijk. Maar toch. Zelfs al zal hij er volgend jaar wellicht geen zin in hebben, toch vliegt Palle op zwemles in het 3de kleuter. Ida krijgt geen hakschoenen, neen, zelfs al vindt ze die de allermooiste van de hele wereld en is er iemand in het 2de die ze wel heeft, en kunnen we haar eigenlijk geen groter plezier doen dan daarmee. En al loopt Marijs liefst de hele dag met haar tut rond, toch proberen we die te beperken tot bed en auto.

Proberen, zeg wel. 't Zijn lastige eters, de oudste op kop, en misschien moeten we daar harder in optreden, maar we zitten al bijna de hele maaltijd te zeuren over rechtzitten en stilzitten en alsjeblieft een piepklein beetje sneller. En ze eten sowieso elke dag wel iets van groenten en fruit, dus... Zijn dat dan excuses, of niet, euhm, ik weet het niet. Ongetwijfeld mogen onze kinderen ook meer tegenspreken dan wij vroeger. Maar zijn de tijden sowieso niet veranderd? We trekken wel degelijk een grens, maar ligt die dan te links, te rechts, of mooi in het midden? Soms wel, soms niet zeker? Opvoeden, fjiew, 't is toch wat anders dan de borst geven en in een slaapzakje in bed leggen.

Deze ochtend zei onze dokter er ook ene om te onthouden, alhoewel ik met deze misschien best wel overweg kan. Ida had 3 kleine wratjes op haar wreef, en die moesten weggevroren worden. Ze was heel flink, Ida is toch altijd taaier dan ik denk, en alles verliep zoals de huisarts voorspelde: eerst geen pijn, als het bijna gedaan is wel, vervolgens véél pijn als het in feite al achter de rug is, wenen, geen kousen of schoenen willen aandoen en zonder klagen naar buiten. Er kwamen inderdaad tranen aan te pas, maar gelukkig was het zonder dramatiek, oef die fase lijken we voorbij. De dokter zei dat ze het goed doorstaan had en vervolgde: "Sommige ouders gaan daar zo overdreven bekommerd mee om, terwijl pijn er ook gewoon bijhoort in het leven." Heel juist Leo, dus we gaan niet trunten, ook niet als Marijs uit haar hoge stoel op haar hoofd dondert.

Ach ja, opvoeden is met vallen en opstaan: soms letterlijk, zeker figuurlijk.

En toen sprak Het Kind in 3-woord-zinnen

2011-10-20T03:40:00.001-07:00

"Mama pipi daan"

Het Galgebos

2011-10-17T00:05:00.000-07:00

Van 7h15 tot 16h15 weg zijn voor het werk op een zaterdag in oktober,

en bij thuiskomst toch nog met zijn allen naar het bos,

die seizoenen slaan werkelijk op hol zeker?

Mij niet gelaten, eventjes buiten deed deugd na een dag binnen.

Go is yoghurt, botelam is boterham, meaminnie is Mega Mindy, poetje is poesje, kaasj is kaas, fietje is fiets, Dida is Ida, No is Zino.... Wij begrijpen Marijs wel, maar omgekeerd is er misschien nog wat werk aan de winkel. "Kijk, boven in die boom daar"...Nu ja, misschien had ik wat specifieker moeten zijn, 't waren precies allemaal bomen daar.

Bomen en een blotevoetenparcours,

ook te bewandelen met botten aan.

Marijsje besluit dat ze er genoeg van gezien heeft en keert alvast terug naar haar buggy.

Vuile voeten spoelen met koud water, en hopla, na 5 minuutjes in de auto zijn we weer thuis,

na de nodige drama's betreffende stokken en steentjes waarvan we afscheid moeten nemen.

Bijna volledig mee, oef!

2011-10-16T00:00:00.000-07:00

En de chaos in de fotokast is ook overwonnen.

Palle vindt de film net iets te spannend

2011-10-14T00:26:00.000-07:00

Geosteopatiseerd

2011-10-12T10:57:00.000-07:00

Deze morgen had ik een afspraak bij de osteopaat. Eventjes stond ik nog in twijfel of ik mijn beurt niet aan Marijs ging afstaan, maar neen, de ochtenden kunnen vroeger en het gekotter in haar oren is nog niet overtuigend genoeg.

Dus ik, ooit non-believer, laat mij gewillig onder handen nemen, en ik stel me zelfs geen vragen over het feit dat dat hij zich focust op mijn buik en bekken als ik me eigenlijk aanmeld met klachten over een stijve nek. Ik lig en luister, ik hef mijn achterste op zodat hij zijn hand eronder kan schuiven, en ik probeer me zoveel mogelijk te ontspannen. Ik geloof het als hij zegt dat het vallen van het blad in het menselijk lichaam merkbaar is, ook bij mij, en ik ga ervan uit dat hij gelijk heeft als hij zegt dat de klep tussen mijn dikke en dunne darm blokkeert, en dat er teveel spanning op mijn bijnieren zit. Ik neem aan dat het klopt dat “het” na deze behandeling nog niet opgelost zal zijn, en ik maak een nieuwe afspraak over 6 weken omdat hij zegt dat dat de beste timing is ervoor. Ik twijfel niet aan zijn uitleg over Chinese geneeskunde, en over het probleem aanpakken bij de wortel. Dat alles er ingaat als koude pap, is omdat ik al genoeg ervaren heb hoe hij mij, en vele mensen die ik ken, al geholpen heeft.

Maar waarmee hij vandaag zeker gescoord heeft, is de simpele opmerking: “Je bent moe zeker?” Awel ja Christophe, fijn dat je het opmerkt, ik ben moe! Ik zou mijn leven nochtans niet anders willen dan het is, bajahow, Marijs mag natuurlijk altijd wel een uurtje langer slapen ’s ochtends. Ik hou ook van mijn werk en ik laat mezelf zelfs met zekere graagte bedelven onder de bakken bagger van anderen die ik over me heen gestort krijg. En och ja, als het nodig is, blijf ik wel langer zodat ik die begrafenis er nog door krijg. No problemo, en echt waar, meestal met plezier.

Maar dan zo eens ene die vraagt hoe het eigenlijk met mij gaat, en of het nog wel lukt, of ik wel genoeg rust, en die zegt dat het goed en nodig nodig was dat ik eens op consultatie kwam… Manmanman wat doet dat deugd. Misschien zelfs meer nog dan zijn handen.

Nummer 81 door Palles bril

2011-10-08T04:55:00.000-07:00

Kort samengevat

2011-10-07T04:53:00.001-07:00

"Marijsje, wat heb je gedaan in de opvang?"
Marijs: "Auto. Fiets."

Jow de mannen!

2011-10-06T12:45:00.000-07:00

Getagd!

2011-10-04T11:09:00.000-07:00

Getagd door Huis Tjokvol! Eventjes wist ik niet wat doen: vertel ik hier 10 dingen over mezelf of niet? Mijn eerste reactie was neen - who cares anyway? - , maar aan de andere kant: ik zwier hier vanalles over de andere Nummers 81 op het net, en mezelf hou ik altijd netjes buiten schot... Dus komaan, we doen mee!

1. Ik ben ervan overtuigd dat elke mens een tere plek heeft: de rug, de maag, knieën, whatever. Mijn tere plek is met stip mijn hoofd. Ik ben een hoofdpijn-lijder: hormonale hoofdpijn, nietgenoeggeslapen-hoofdpijn, doffe hoofdpijn, scherpe hoofdpijn, hoofdpijn links vooraan, hoofdpijn rechts vooraan, hoofdpijn bestand tegen pijnstillers, te behandelen hoofdpijn, piekerhoofdpijn... Gelukkig heeft de diëtiste al heel wat kunnen verzachten hiervan.

2. Volgens Karel is er absoluut geen verschil tussen clementines en mandarijnen... Ik denk dat dus absoluut niet (ik haat clementines, de geur alleen al...), en volgens mij kan je dat zelfs wetenschappelijk bewijzen. Hij vindt het vorige model van de Ford Galaxy het mooist, terwijl ik het zwaar voor de nieuwe heb. Ja, ja, op fundamentale vlakken durven wij al eens van mening te verschillen.

3. 3 kinderen is het absolute maximum dat ik aankan. Nog een kind erbij en je mag me wegdragen, eerlijk waar, ik word gek! De stap van 2 naar 3 kinderen vind ik gigantisch veel groter dan van 1 naar 2, maar ik heb me het nog geen nanoseconde beklaagd.

4. In de auto ben ik een light versie van Hyacinth Boucquet. Karel is een echte vlotte chauffeur, soms net ietsje te vlot vind ik, maar ik moet niet klappen, ik geraak zelf niet verder dan Kortrijk. Het mag al een wonder heten dat ik een rijbewijs heb, eigenlijk. Soit, als ik dan zelf rij, valt het stressgehalte best mee, maar op de passagierszetel zie ik overal potentieel gevaar. Ik rem en rij dan ook mee met mijn benen en armen, tot ergernis van dendiene naast me. Terecht, wellicht.

5. Ik ben een atheïst. Altijd al geweest, denk ik. Eventjes heb ik getwijfeld of ik niet eerder een agnost was, omdat ik agnosticisme eigenlijk net iets sympathieker vind, maar neen hoor, ik ben een heuse ketter. Ik herinner me dat ik er soms van wakker lag, als negenjarige: "Maar als god de wereld schiep, wie heeft god dan geschapen?" Filosofische vragen zonder dat ik het wist, hopla, en geen enkele communie of godsdienstleraar die me kon overtuigen.

6. Sedert begin september werk ik 4/5, en WOW! Wat een gigantische wereld van verschil! Ik wou me van tevoren niet al tezeer verlekkeren op de vrije vrijdag, maar 't is nog beter dan ik had gehoopt. Veel meer tijd, veel meer ademruimte, de donderdag naar het werk vertrekken met het vooruitzicht op een standaard verlengd weekends, 2 uur rust in huis als Marijs slaapt en de rest op school zit, thuis zijn als Ida en Palle arriveren, tijd hebben om een boekje te lezen met Marijs, de albumkast te herschikken of de vogelkooi te kuisen... Zalig!

7. Leve katten! Geef mij de keuze tussen 15 katten en 1 hond, en ik moet zelfs niet nadenken. Ik heb een hekel aan honden, en vaak ben ik er ook bang van. Ik veronderstel dat Ida's angst voor honden dan ook iets is dat ze opgevangen heeft van bij mij, jammer genoeg. Ik probeer het nochtans te verbergen.

8. Mijn favoriet kleur in huis is groen. Groen voor stoelen, keukengerief, accesoires... Misschien daarom dat er best veel kamerplanten beneden staan, 26 in totaal. Als ik trouwens hier lees, of hier op bezoek ga, dan begin ik toch een beetje weg te dromen en te denken dat het-niet-afgewerkte-huis-dat-feitelijk-totaal-niet-op-mijn-zenuwen-werkt er toch beter zou uit zien met behang of verf en zo. Maar enfin, Jan de Timmerman komt er weldra aan, dat plafond zal ook al veel verschil maken.

9. Voor mijn kleren verkies ik blauw. Op mijn Kleur en Stijl-cursus leerde ik dat blauw voor iedereen gaat, maar ik als - hou je vast - heldere, koude winter ga best voor felle kleuren, dus ook fel en zuiver blauw. Het blauw dat ik dus niet in mijn kleerkast heb, natuurlijk. Net als het tomatenrood en het fuchsia dat ook volledig bij mijn look past, als je er mijn karakter dan niet bijrekent natuurlijk.

10. Alhoewel ik altijd gezworen had om niet te trouwen, en alhoewel het vooral Karel is die wil in het bootje stappen, begin ik er stiekem toch wel een beetje naar uit te kijken. Vooral voor het samenzijn-gehalte, eigenlijk, alles wat we die dag kunnen doen voor en met de mensen die we het liefste hebben. Ik had zelfs al een kleedje voor De Grote Dag, in de juiste kleur dan nog wel, maar nu ik dat al aan zoveel mensen heb getoond, begin ik er toch een beetje over te twijfelen. Moet dat geen verrassing zijn, eigenlijk, of hoe zit dat just met die trouwregeltjes?

Voila, en ik slinger de stok door naar Famke, dan zal die wel weer moeten beginnen bloggen zeker, haha!

Omdat ze zo'n geweldig duo zijn...

2011-10-02T11:35:00.000-07:00

Weekendactiviteiten: elk doet zijn deel

2011-10-01T11:11:00.000-07:00

Zijnde:

Karel kuist de mountain bike,

Marijs houdt toezicht.

Marijs 17 maanden

2011-09-29T04:09:00.000-07:00

Nummer 81 - Avonturenkamp voor poezen

2011-09-27T00:14:00.000-07:00

Inbakeren voor peuters

2011-09-26T03:08:00.000-07:00

Samen

2011-09-25T11:09:00.000-07:00

Poetje, poetje, poetje

2011-09-22T02:04:00.000-07:00

Hij kon toen al alles van Marijs verdragen,

en dat doet hij nog steeds, onze Titus.

Palle fotografeert de wereld

2011-09-17T10:22:00.001-07:00

Acrobatisch opruimen

2011-09-15T11:11:00.001-07:00

Zondag was het leuk!

2011-09-13T00:29:00.000-07:00

Er zijn zo van die dagen dat je ze het liefst achter het behang wil plakken, gesteld dat we beneden ook maar iets van behang zouden hebben natuurlijk. Er zijn van die ochtenden waarop de irritatie bij iedereen boven de 2 jaar enorm is en we elkaar alleen maar opjagen door het gedraai met de ogen (de zesjarige), het tranenloos wenen (de vierjarige), het bulderen in het dialect (ik) en het gebrek aan geduld (de andere). Komt daar dan nog bij: Miss Marijs die alles wat ze niet meer nodig heeft (honey pops, boterhammen, bekertje, noem maar op...) overal in het rond zwiert, begeleid door getier. Ochtenden zoals vanochtend, maar soit, om 8h zat ik op mijn velo en moest ik het me niet meer aantrekken. Een mens kan soms zo blij zijn van naar het werk te kunnen gaan!

Tijdens zulke ochtenden nemen we geen foto's en gelukkig worden ze gecompenseerd door andere momenten. Zoals zondag.

Een namiddag waarop Palle en ik zijn grootste hobby beoefenen: bakken. Wat simpele gele pudding met koekjes, een al even simpele chocoladetaart en een nieuwigheidje: een appelmoesappeltaart - wat Palle wel wat belachelijk vond in feite: "Wie doet er nu middageten in zijn taarten?" Ook Ida kwam meehelpen, en tja, geen 2 zonder 3 en dus mocht Marijsje ook een beetje roeren.

Het hatelijkste aan bakken is natuurlijk de afwas, maar ik zeg het: zondag was een andere dag, en het kon werkelijk niet op: mama afwassen, maar neen, dat doen de kinderen toch wel zelf zeker? Inclusief afdrogen, inclusief de kast herinrichten, inclusief de helft van het afwasmiddel op, inclusief water overal. En we zaten dan op die goede vibe, dus was er zelfs nog tijd voor Junior Monoply. Allé jong!

Amai, wat en verschil met vanavond, maar daar hebben we dus duidelijk ook geen foto's van, tss...

Dat ze stapt!

2011-09-11T00:51:00.000-07:00

Meester Karel en het Studiemateriaal

2011-09-09T03:53:00.000-07:00

Marijsje, ons kikkermeisje

2011-09-04T16:00:00.000-07:00

Op weg!

2011-09-03T16:00:00.000-07:00

In theorie kan ze het, en enkele dagen geleden zetten ze zelfstandig 14 mini-stapjes.

Maar in de praktijk heeft ze er niet altijd evenveel zin in.

Dus we pushen niet, of proberen toch van niet te pushen,

en crossen om de kodak van zodra ze zelf stappen onderneemt.

Stappen onderneemt, ha!

Oepsies, eventjes uit balans...

Sterretjes

2011-09-02T16:00:00.000-07:00

"Kijk, mama, ik mocht die oorringen eens aandoen van papa, en ik mag ze dan nog eens aandoen in het weekend als ik prinses speel en ook als ik 20 jaar ben"

Back to school, again!

2011-09-01T10:07:00.000-07:00

Deze morgen enthousiast en welgezind...

en deze avond hetzelfde!!

Allé jong, da's net hezelfde als wat ik vorig jaar zei...

Verbouwegem

2011-08-31T13:08:00.000-07:00

Blauw, hopelijk.

2011-08-30T12:31:00.000-07:00

Een jaar start voor mij 2 keer: op 1 januari voor het eerst, en vervolgens nog eens op 1 september. Dat komt er van, als je je hele leven omringd weet door leerkrachten en kleuterleidsters. Dus binnenkort beginnen we er weer aan.

Ik kijk er naar uit, en tegelijk ook niet. Wel: omdat de verveling hier begint toe te slaan, vooral bij Ida, die deugd zal hebben van de nieuwe wereld die voor haar zal open gaan. Niet: omwille van de ochtendlijke drukte, en de avondlijke, en de drukte tussenin eigenlijk... "Wat gaan we eten? Hebben we dat in huis?Tomme toch, ik ben steendood versleten. Dju, ze zouden toch nog eens in bad moeten geraken." Nu ja, ik weet ook wel dat het zal gaan, maar ach, het ergste verwachten kan nooit kwaad.

Maar het jaar begint nog eens dus, en wie "nieuwjaar" zegt, zegt voornemens. Ja ja, die voornemens... Gebuisd ben ik niet, maar een grote onderscheiding is ook nog veraf. Mijn ultieme betrachting was deftig eten. Dus ik ben bij de diëtiste geweest en ja: het bannen van (zoveel mogelijk) chocolade, sinaasappels en eieren en het omarmen van pompelmoezen en een aantal nieuwe merken, heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Regelmaat in mijn eten is er nog niet altijd, maar 't is ook niet meer zo dramatisch slecht als het een bepaald moment is geweest. En de ergste hoofdpijnen, van het kaliber "please, sla me dood" lijken er ook door verdreven.

Maar bij mijn septembervoornemens kan ik er gerust nog wat nieuwe toevoegen: verderdoen aan de fotoalbums, om maar ene te noemen, iets wat tot in den treure op het to do lijstje blijft prijken. De fotokast herschikken. Famke en ik, wij vinden bvb ook dat we wekelijks zouden moeten gaan zwemmen, maar dat komt er dus echt niet van. Er is altijd wel iets waardoor het niet lukt: ik iets te doen op het werk, Karel iets te doen, andere prioriteiten, lastige kinderen, te moe, geen zin, whatever. Awoert voor mezelf!

Maar nu ben ik ingeschreven voor iets dat maar 3 woensdagen duurt - moet haalbaar zijn dus. En ik ga met een vriendin dus we gaan elkaar wel verplichten, en 't is betaald ook al bovendien - lucky us hebben trouwens de laatste 2 plekken ingenomen. En we gaan er bovendien niet moe van worden. Petra en ik gaan onze persoonlijke stijl en kleur ontdekken bij Vormingplus, en hey Petra, dit is de link naar onze juf! Ben ik nieuwsgierig zeg! Een aantal zaken interesseren me oprecht, maar andere gaan wel enkele bruggen te ver zijn voor mij, vrees ik - de term 'make up' alleen al, neen echt niet.

Maar ik ga ernaar toe met een onbevangen geest, en we zien wel. Hopelijk is mijn kleur blauw, anders mag ik 4/5 van mijn kleerkast de deur uitzwieren...

En de kippen, de dochter, de kabouters en de verloofde zagen dat het goed was.

2011-08-29T08:55:00.000-07:00

Net geen 16 maanden en ...

2011-08-25T11:24:00.000-07:00

Ze staat!

Ze poseert!

En ze is toch wel groter dan ze dacht precies.

Pallepraat

2011-08-22T10:45:00.001-07:00

"Ik vind jouw kleedje mooi maar een ander kleedje zou ik eigenlijk wel mooier vinden."

Stand van zaken

2011-08-21T10:53:00.000-07:00

En nu wachten op de nieuwe lading hout om verder te werken.

Nog een project.

2011-08-17T00:38:00.000-07:00

Karel, dat is een mens van Projecten. Ik niet. Tenzij de acties Kleerkasten Uitmesten en Humo's Lezen In De Zetel ook meetellen, maar dat zal wel niet. Ik heb daar eigenlijk wel bewondering voor, hoe Karel zich volledig kan gooien voor iets. Dat hij buitengewoon handig is, en geen zittend gat heeft, komt goed van pas - zowel voor hem als voor mij. Hij kan letterlijk bijna alles creëren wat hij wil, en ik kan hier zo goed als alles naar de vaantjes helpen, het in zijn handen stoppen en een herstelde versie terugkrijgen. Of een visje opgooien, zo van "Goh, dat kippenhok heeft ook wel zijn beste tijd gehad hé", en zo ontstaat op amper een paar dagen tijd Project kiekenkot. En ik denk aan Het Project 150 Keer De Vloer Met Speciaal Product Kuisen Zodat Die Vette Laag Eindelijk Weg Is. Het Project Stilletjesaan Palle Aanspreken Over Het Feit Dat Hij Het Toch Eens Mag Beginnen Proberen Zonder Steunwieltjes. Het Project Kamperen Op School staat ook al op de agenda.

Er is ook het Project beeldhouwen en letterkappen.

En nu is er een Einde-Grote-Vakantie-Project: Project Speelhuisje. Dit exemplaar staat hier al een jaar in onze tuin te pronken, en wordt momenteel wat gepimpt.

Dat het een geweldig resultaat zal zijn, dat weet ik nu al!

Hoe Karel het precies doet, dat zal ik nooit weten, maar hey, elke schoenmaker bij zijn eigen leest zeker? Bon, als je me dan nu wil excuseren, ik moet dringend verder bladeren in de Humo...

Ze wou er ook bij

2011-08-15T10:46:00.001-07:00

en vermits ze uiteindelijk toch kletsnat was, hebben we Marijs maar in de tub bij Ida gestoken. Zonder kleren weliswaar.

Van die keer dat het nog mooi weer was en er in de tuin werd gewerkt

2011-08-10T00:09:00.000-07:00

Roompotweekend

2011-08-09T00:50:00.000-07:00

Karel en ik gingen op weekend met oma, opa, Nele, Bruno, Pieter, Leen, Hannah, Judith en Kars en deze 3 mochten natuurlijk ook niet ontbreken:

Lieve hartje Sofie

2011-08-04T06:56:00.000-07:00

Morgen hoogdag

2011-08-01T12:31:00.000-07:00

Ik leerde haar kennen toen ik 18 was en mijn intrek nam in de Karel Van Hultemstraat. Een West-Vlaming en een Limburgse, samen op kot in Gent, en het klikte meteen. Ik moraalwetenschappen, zij lager onderwijs, samen blokken aan mijn klein bureautje, met haar olieloper die de pauze aangaf. Zij was eerder klaar met haar examens dan ik, en ik blokte verder met haar olieloper. En daarna gaf ze me er een cadeau - hij staat in onze badkamer. Ik leerde haar ja en neen vervoegen (hopeloos) en zij werd onnozel als ik lucht zei (als in: 'ik ga mijn velolucht aandoen') in plaats van licht. "Lucht is om te ademen (en toen wees haar vinger omhoog), licht is om te kijken!"

Jaar erop: zij naar de ik-zou-het-honderd-keer-zeggen-straat, en ik naar de Zebrastraat. Uiteen, jammer, maar we bleven elkaar veel zien. Gingen we samen shoppen en vond ze mijn keuze lelijk, dan was het zeker iets voor mij. Omgekeerd ook: trok ik mijn neus op bij wat zij uit de rekken haalde, dan moest ze het echt wel kopen. Ze leerde mijn ouders kennen, Karel, onze vrienden. Als ze kwam logeren - goh, die keer dat ze eerst in Frankrijk zat voor ze in Ieper arriveerde, toen ik nog lang geen rijbewijs had - dan bleef ik 's ochtends liggen en ging zij zwemmen met mijn ma in het openluchtzwembad. Ze vroegen of zij mijn moeders dochter was. Ze had een hondje, één van de weinige honden die ik kon verdragen. Dieseltje, de dikzak.

Ze leerde me de Flair kennen, en die stuurde ik haar op toen ze naar Noorwegen op Erasmus ging. Haar 'Happy birthday'foto van de Noorse sneeuwman die ze speciaal voor de gelegenheid maakte, staat uit in mijn bureau op het werk. Ze ontmoette daar een Amerikaan, en uit haar brieven en het dagboek dat ze bijhield voor mij, leidde ik al af dat het "niet zomaar" een Amerikaan was voor haar. Ze trouwde met hem en verhuisde naar Roslindale, Boston.

We hoorden elkaar soms maanden niet. Maar kregen we elkaar toch eens aan de lijn, of kwam er een mail, dan zat het direct goed, supervertrouwd. Ze wist als één van de eersten dat ik zwanger was, en toen ik haar onze lijstje meisjesnamen verklapte, zei ze dat ze Ida het minst mooi vond. Bevestiging van de keuze dus. Toen ik haar belde vanuit de materniteit, was zij ongeveer halverwege. Zoe zag het levenslicht in oktober 2005. Palle kwam er in februari 2007, 2 maanden voor Annelise. Allebei onze jongste dochters zijn op dezelfde dag jarig. Maar van ons Marijsje was er nog helemaal geen sprake toen we elkaar voor het laatst in levenden lijve zagen. Van een achtergevel of een keuken evenmin trouwens. Ze heeft Marijs nog nooit gezien, en ik zal haar man, excuseer ex-man, allicht ook nooit meer zien.

En nu is ze met haar dochters in Lommel. En morgen bij ons. En volgend jaar op onze trouw. Content dat ik ben!

Ida fotografeert

2011-07-31T04:14:00.000-07:00